Verbum

утаймо́ўванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. утаймоўваць — утаймаваць.

утаймо́ўвацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.

1. Незак. да утаймавацца.

2. Зал. да утаймоўваць.

утаймо́ўваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да утаймаваць.

утамі́цца, утамлюся, утомішся, утоміцца; зак.

Адчуць утомленасць; стаміцца, змарыцца. — Утаміўся ты? — спытаў Васіль. — На другой змене цяжэй працаваць. — Не, — адказаў Піліп.. Трошкі рукі ў плячах чутны, а больш нічога. Кулакоўскі. Вывезлі гною ў гэты дзень дзяўчаты мала. А ўтаміліся добра... Ермаловіч.

утамі́ць, утамлю, утоміш, утоміць; зак., каго-што.

Давесці да ўтомы; стаміць, змарыць. Утаміць каня. Утаміць рукі.

утамля́цца, ‑яюся, ‑яешся, ‑яецца; незак.

1. Незак. да утаміцца.

2. Зал. да утамляць.

утамля́ць, ‑яю, ‑яеш, ‑яе.

Незак. да утаміць.

утапі́зм, ‑у, м.

1. Нязбытнасць, нерэальнасць чаго‑н. Утапізм планаў.

2. Тэорыі, погляды ўтапічнага сацыялізма.

утапі́ст, ‑а, М ‑сце, м.

1. Прыхільнік утапічнага сацыялізма.

2. Фантазёр, летуценнік.

утапі́стка, ‑і, ДМ ‑тцы; Р мн. ‑так; ж.

Жан. да утапіст.