утаймо́ўвацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.
1. Незак. да утаймавацца.
2. Зал. да утаймоўваць.
утаймо́ўваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да утаймаваць.
утамі́цца, утамлюся, утомішся, утоміцца; зак.
Адчуць утомленасць; стаміцца, змарыцца. — Утаміўся ты? — спытаў Васіль. — На другой змене цяжэй працаваць. — Не, — адказаў Піліп.. Трошкі рукі ў плячах чутны, а больш нічога. Кулакоўскі. Вывезлі гною ў гэты дзень дзяўчаты мала. А ўтаміліся добра... Ермаловіч.
утамі́ць, утамлю, утоміш, утоміць; зак., каго-што.
Давесці да ўтомы; стаміць, змарыць. Утаміць каня. Утаміць рукі.
утамля́цца, ‑яюся, ‑яешся, ‑яецца; незак.
1. Незак. да утаміцца.
2. Зал. да утамляць.
утамля́ць, ‑яю, ‑яеш, ‑яе.
Незак. да утаміць.
утапі́зм, ‑у, м.
1. Нязбытнасць, нерэальнасць чаго‑н. Утапізм планаў.
2. Тэорыі, погляды ўтапічнага сацыялізма.
утапі́ст, ‑а, М ‑сце, м.
1. Прыхільнік утапічнага сацыялізма.
2. Фантазёр, летуценнік.
утапі́стка, ‑і, ДМ ‑тцы; Р мн. ‑так; ж.
Жан. да утапіст.
утапі́цца, утаплюся, утопішся, утопіцца; зак.
1. Загубіць сваё жыццё, кінуўшыся ў ваду. Некалі адна дзяўчына з нашай вёскі не вытрымала, што яе каханага ажанілі з другой, і ўтапілася. Карпюк.
2. Патануць у вадзе пад уздзеяннем сілы цяжару. Лодка ўтапілася. // Загінуць у вадзе. [Людзі:] — Кажуць, што ледзь сам [хлопчык] не ўтапіўся, бедны... Не ўмеў добра плаваць, а кінуўся на выручку. Кулакоўскі. // Праваліцца ў што‑н. мяккае, пушыстае, пухкае. І ўтапілася, укрылася глыбока ў валок Ганначка, сорамна неяк стала, што зманіла матцы. Нікановіч. Апошнія снапы Андрэй падкінуў пад ногі — стаяў пасярод воза; яны ўтапіліся, што ў яму, задраўшыся ўверх камлямі. Пташнікаў. / у перан. ужыв. У вочы [Алесі] глянеш — так і ўтопішся ў іх бездані. Васілевіч. // Разм. Стаць нябачным, схавацца ў якой‑н. вельмі прасторнай, шырокай адзежы. Максім, гледзячы на тое, як Толя ўтапіўся ў яго вялікай кашулі, засмяяўся, нібы набраўшы ў рот вады. Брыль.