Verbum

стро́фіка, ‑і, ДМ ‑фіцы, ж.

1. Раздзел паэтыкі, які вывучае віды, будову строф. Перад намі — тыповы ўзор уласцівай для паэта [Максіма Багдановіча] строфікі і, здавалася б, проста непераўзыдзенай гармоніі і рытмікі яго верша. Майхровіч.

2. Дзяленне вершаванага твора на строфы. Строфіка вершаў Янкі Купалы.

стро́чаны, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад страчыць (у 1 знач.).

2. у знач. прым. Прышыты строчкай. Страчаныя кішэні.

3. у знач. прым. Вышыты строчкай; выстрачаны. Строчаны настольнік.

стро́чка, ‑і, ДМ ‑чцы; Р мн. ‑чак; ж.

Суцэльнае шво на паверхні тканіны, скуры і пад. Марыя шыла — вяла дробненькую строчку на рубчыку, Платон глядзеў на яе прыгожыя рукі. Пестрак.

стро́шчаны, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад страсціць.

2. у знач. прым. Звіты, скручаны разам. Строшчаныя ніткі.

струбі́ць, струблю, струбіш, струбіць; зак., што.

Разм.

1. Прагна з’есці (у вялікай колькасці). [Алесь Чыгунок:] — Як зарэжаш, стары, цялушку, ды струбіш адзін, як той Шчукар, — ламаніна, канешне, будзе!.. Брыль.

2. Патраціць, перавесці ўсё або вельмі многа. Дапытліва зірнула [Клейна] на бацьку: — Спадзяюся, не паскупіўся ты на гарэлку для людзей. — Не паскупіўся. — Ну-ну. Тады ўжо як струбіш багацце — прыходзь да мяне. Караткевіч.

3. Змарнаваць, патраціць (пра час). Дарэмна дзень струбіў.

струг ​¹, ‑а, м.

1. Інструмент для грубай апрацоўкі драўніны струганнем; агульная назва інструментаў для стругання.

2. Землярыйная машына, якая зразае грунт слаямі пры дапамозе нажа.

струг ​², ‑а, м.

Уст. Драўлянае рачное судна.

струга́ль, ‑я, м.

Разм. Тое, што і стругальшчык.

струга́льны, ‑ая, ‑ае.

Які служыць, прызначаны для апрацоўкі чаго‑н. струганнем. Стругальная машына. Стругальны станок.

струга́льшчык, ‑а, м.

Рабочы, спецыяліст па апрацоўцы чаго‑н. струганнем.

струга́льшчыца, ‑ы, ж.

Жан. да стругальшчык.