Verbum

правапара́дак, ‑дку, м.

Парадак грамадскіх адносін, замацаваны прававымі нормамі; прававы парадак.

правапаруша́льнік, ‑а, м.

Асоба, якая парушыла права; злачынец.

правапарушэ́нне, ‑я, н.

Парушэнне права, законаў.

пра́вапіс, ‑у, м.

Агульнапрынятая сістэма правіл напісання слоў, уласцівая той ці іншай літаратурнай мове; арфаграфія. Правапіс беларускай мовы.

правапі́сны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да правапісу. Правапісныя навыкі.

правапнава́ць, ‑ную, ‑нуеш, ‑нуе; зак., што.

Спец. Правесці вапнаванне. [Дзямід Сыч:] — Чаму вы мяне раней не адлупцавалі, калі я не паслухаў вас і не правапнаваў зямлю? Паслядовіч.

права́р, ‑у, м.

Спец. Ступень, глыбіня праварвання шва (пры зварцы).

праваражы́ць, ‑ражу, ‑рожыш, ‑рожыць; зак.

Варажыць некаторы час.

права́раны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад праварыць.

права́рванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле дзеясл. праварваць — праварыць (у 1, 2 знач.).