паме́сны, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да памесця. Памесныя землі. // Які валодае памесцем. Памеснае дваранства.
паме́сце, ‑я, н.
Асабістае (у адрозненне ад вотчыны) зямельнае ўладанне ў феадальнай Расіі да 18 ст., якое цар дараваў за ваенную і іншую службу дзяржаве.
паме́сці, ‑мяту, ‑мяцеш, ‑мяце; ‑мяцём, ‑мецяце; пр. памёў, ‑мяла, ‑мяло; зак.
Месці некаторы час.
паме́сячны, ‑ая, ‑ае.
Які адбываецца кожны месяц. Графік памесячнага выканання плана. // Які атрымліваецца за месяц. Памесячны даход.
паме́та, ‑ы, ДМ ‑меце, ж.
Пісьмовы знак, надпіс, адзнака.
•••
Стылістычная памета — спецыяльнае ўказанне ў слоўніку на сферу ўжывання слова, яго моўную афарбоўку.
паме́тка, ‑і, ДМ ‑тцы; Р мн. ‑так; ж.
Тое, што і памета. Трэці [мужчына] доўгі, худы і пануры з зямлістым колерам твару, сядзеў над нейкаю паперкаю, углыбіўшыся ў чытанне, і рабіў сяды-тады ў ёй паметкі. Колас.
паме́ціць, ‑мечу, ‑меціш, ‑меціць; зак., каго-што.
Паставіць на чым‑, кім‑н. адметны знак, памету, метку. Памеціць бялізну. □ [Рыгор] зноў гартае кнігу, праглядае месцы, якія намеціў алоўкам. Арабей. // Абазначыць якім‑н. чынам. Перад тым, як упусціць [у сажалку] малькоў, вазілі іл, можа, з месяц, скідвалі яго ў ваду, і гэтыя месцы памецілі коллем. Ракітны.
паме́чаны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад памеціць.
паме́шаны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад памяшаць 1.
паме́шванне 1, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. памешваць 1.
паме́шванне 2, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. памешваць 2.