ледзянцо́вы, ‑ая, ‑ае.
Які з’яўляе цца ледзянцом. Ледзянцовыя цукеркі.
ледзяны́, ‑ая, ‑ое.
1. Які мае адносіны да лёду; які складаецца з лёду. Усё — зямля, дрэвы, стрэхі — пакрылася звонкай ледзяной коркай. Шамякін. // Пакрыты лёдам, абледзянелы. Ледзяныя вяршыні гор. □ Па ледзяных горках коўзаюцца дзеці. Мурашка.
2. Вельмі халодны; халодны як лёд. Дзе-нідзе байцы з першага ж кроку правальваліся па пояс ў ледзяную ваду. Краўчанка. Здольнасць што-небудзь усведамляць вярнулася да Хвядоса ўжо на вуліцы, калі твар яго апякло ледзяным ветрам. Шашкоў. // Застылы, адубелы. Ледзяныя пальцы. Ледзяны твар.
3. перан. Пагардліва-халодны, знішчальны. Ледзяны позірк. // Халодна-раўнадушны, абыякавы. Ледзяныя вочы. Ледзяны выраз твару.
ледніко́вы, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да ледніка. Ледніковае покрыва. // Утвораны ледніком. Ледніковыя азёры. Ледніковыя наносы.
•••
Ледніковы перыяд гл. перыяд.
ледэры́н, ‑у, м.
Баваўняная тканіна з лакавым пакрыццём, якая імітуе скуру.
[Ад ням. Leder — скура.]
ледэры́навы, ‑ая, ‑ае.
Зроблены з ледэрыну. Ледэрынавыя вокладкі.
ле́ер, ‑а, м.
На суднах — туга нацягнуты трос з замацаванымі канцамі.
[Ад гал. leer — пераносная лесвіца.]
ле́ерны, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да леера. Леерныя стойкі.
лежабо́к, ‑а, м.
Разм. Тое, што і лежань. Звычайна к гэтаму часу ўставалі ўсе, апроч самых заядлых лежабокаў. Колас.
ле́жань, ‑жня, м.
Разм. Чалавек, які любіць доўга спаць, ляжаць; лодар.
ле́жбішча, ‑а, н.
Пастаяннае месца масавага ляжання некаторых марскіх звяроў. Лежбішча марскіх коцікаў. Лежбішча маржоў і цюленяў.