вы́муштраваць, ‑рую, ‑руеш, ‑руе; зак., каго.
Навучыць, прывучыць муштраю да строгай дысцыпліны. Вымуштраваць навабранцаў. Вымуштраваць падначаленых. // Вымучыць несправядлівымі патрабаваннямі.
вымуштро́ўваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да вымуштраваць.
вы́мчацца, ‑мчуся, ‑мчышся, ‑мчыцца; зак.
Імкліва выехаць, выбегчы, вылецець. З-за рога ратушы вымчалася конная паліцыя. Чорны.
вы́мчаць, ‑мчу, ‑мчыш, ‑мчыць; зак.
Імкліва вынесці, вывезці адкуль‑н. [Камісар:] — Не ведаў страху наш атрад: З любой засады — вымчаць коні. Глебка.
вымыва́нне, ‑я, н.
Дзеянне паводле дзеясл. вымываць — вымыць (у 2 знач.).
вымыва́цца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.
1. Незак. да вымыцца.
2. Зал. да вымываць (гл. вымыць у 2 знач.).
вымыва́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да вымыць.
вы́мысел, ‑слу, м.
Тое, што створана фантазіяй, уяўленнем. Казачны вымысел. Аўтарскі вымысел. □ Працуючы з маладымі аўтарамі, трэба ставіць перад імі пытанне фантазіі, мастацкага вымыслу. Чорны. Хочаш узлятаць — мацней апірайся на зямлю. Толькі не дазваляй ёй спутваць крылле вымыслу. Лужанін. // Тое, што супярэчыць рэчаіснасць выдумка; хлусня. Вымысел варожых элементаў.
вы́мыты, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад вымыць.
вы́мыцца, ‑мыюся, ‑мыешся, ‑мыецца; зак.
Змыць з сябе пыл, бруд; памыцца. Вымыцца ў лазні.