вогнетушы́льны, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да тушэння агню.
вогнетушы́цель, ‑я, м.
Апарат для тушэння невялікага пажару, агню.
вогнеўсто́йлівасць, ‑і, ж.
Уласцівасць вогнеўстойлівага.
вогнеўсто́йлівы, ‑ая, ‑ае.
Які не баіцца агню, не гарыць і можа вытрымаць высокую тэмпературу. Вогнеўстойлівы лак.
во́гнік, ‑у, м.
Разм. Хвароба, якая суправаджаецца высыпкай на губах.
во́гнішча, ‑а, н.
1. Распаленая куча ламачча, дроў; агонь. Каля высокай меднастволай сасны палала вогнішча. Сіняўскі. З’явіліся першыя сем палатак на беразе Дзвіны, вечарамі загараліся вогнішчы, засынаючы іскрамі зорнае неба, у кацялках булькаў чай і ў змроку плыла.. песня. Грахоўскі.
2. Месца, дзе гарэў агонь. Патух агонь, пра яго ўсе забыліся, толькі белы попел ляжаў на вогнішчы. Чарнышэвіч. Збоку на вогнішчы ледзь-ледзь дымілася галавешка. Кулакоўскі. // Пажарышча. У рукі ўласныя свой лёс Узяў народ вольналюбівы, На вогнішчы палацы ўзнёс, Ператварыў балоты ў нівы. Крапіва.
вода... (а таксама вада...).
Першая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае па значэнню словам «вада», «водны», напрыклад: водаадліў, водаахоўны, водагаспадарчы, вадасховішча.
водаадво́д, ‑а, М ‑дзе, м.
Спец. Сістэма капаў і збудаванняў для адводу вады.
водаадво́дны, ‑ая, ‑ае.
Спец. Прызначаны для сцёку вады адкуль‑н. Водаадводныя канавы.
водаадлі́ў, ‑ліву, м.
Спец. Адпампоўванне вады (пераважна падземнай), якая трапляе ў горныя распрацоўкі, катлаваны і пад. Устаноўкі глыбіннага водаадліву.