Verbum

вераадсту́пніцкі, ‑ая, ‑ае.

Уст. Які мае адносіны да вераадступніка, вераадступніцтва.

вераадсту́пніцтва, ‑а, н.

Уст. Адрачэнне ад сваёй веры (у 3 знач.).

верабе́й, ‑б’я, м.

Невялікая птушка атрада вераб’іных з карычнева-шараватым апярэннем, якая жыве пераважна паблізу чалавека.

•••

Вераб’ю па калена — вельмі мелка.

Страляць (біць) з гарматы па вераб’ях гл. страляць.

Стрэляны (стары) верабей — пра вопытнага чалавека, якога цяжка ашукаць.

верабе́йка, ‑і, м.

Памянш.-ласк. да верабей.

верабе́йнік, ‑у, м.

Пустазелле сямейства бурачных.

верабі́на, ‑ы, ж.

Абл. Рабіна. Садок быў, праўда, невялічкі: Дзве верабіны ды тры дзічкі. Колас.

верабі́ны, ‑ая, ‑ае.

1. Які мае адносіны да вераб’я. Вераб’інае гняздо. Вераб’іная чарада.

2. у знач. наз. вераб’і́ныя, ‑ых. Атрад птушак, да якога адносяцца вераб’і, ластаўкі, дразды, пеначкі і пад.

•••

Вераб’іная ноч гл. ноч.

вераб’і́ха, ‑і, ДМ ‑б’ісе, ж.

Разм. Самка вераб’я.

вераб’яня́ і вераб’янё, ‑няці; мн. ‑няты, ‑нят; н.

Птушаня вераб’я.

ве́раванне, ‑я, н.

Рэлігійныя погляды, уяўленні, змест той ці іншай рэлігіі. Рэлігійныя вераванні. Вераванні старажытных славян.