транжы́рства, ‑а,
Verbum
анлайнавы слоўнікТлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Прадмова ∙ Скарачэнні ∙ Кніга ў PDF/DjVuтранжы́рыцца, ‑рыцца;
транжы́рыць, ‑ру, ‑рыш, ‑рыць;
[Ад фр. trancher — разразаць.]
транзі́стар, ‑а,
1. Паўправадніковы прыбор, прызначаны для ўзмацнення, пераўтварэння і генерыравання электрычных сігналаў.
2. Партатыўны радыёпрыёмнік, пабудаваны на паўправадніках.
транзі́старны, ‑ая, ‑ае.
1. Які мае адносіны да транзістараў, заснаваны на іх выкарыстанні.
2. Які мае адносіны да транзістара (у 2 знач.), звязаны з яго выкарыстаннем.
транзі́т, ‑у,
1. Правоз тавараў ці пасажыраў з аднаго пункта ў іншы праз прамежкавыя пункты.
2. Перавозка грузаў без перагрузкі іх на прамежкавых станцыях.
3.
[Ад лац. transitus — пераход.]
транзі́тнік, ‑а,
транзі́тніца, ‑ы
транзі́тны, ‑ая, ‑ае.
1. Які звязаны з транзітам, заснаваны на ім.
2. Які ідзе да месца прызначэння без перагрузкі (пра грузы).
3. Непасрэдны, прамы, які мінае прамежкавыя інстанцыі.
транквіліза́тар, ‑у,
Лекавы прэпарат, які знімае нервовае ўзбуджэнне, пачуццё трывогі, страху.