павуці́нне, -я, н., зб.
Павуціна.
Зняць п.
Аблытаць павуціннем хлусні (перан.).
|| прым. павуці́нневы, -ая, -ае.
П. клешч.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
павуці́нне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
павуці́нне |
| Р. |
павуці́ння |
| Д. |
павуці́нню |
| В. |
павуці́нне |
| Т. |
павуці́ннем |
| М. |
павуці́нні |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
павуці́нне собир., ср., прям., перен. паути́на ж.;
аблы́таць ~ннем хлусні́ — опу́тать паути́ной лжи
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
павуці́нне, ‑я, н., зб.
Павуціна. Пад дахам было шмат павуціння. Бядуля. У небе свяціла сонца і плыло срабрыстае павуцінне. Краўчанка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
павуцінне, павучынне (зб.), павуціна
Слоўнік сінонімаў і блізказначных слоў, 2-е выданне (М. Клышка, правапіс да 2008 г.)
Паву́та, паўта ’павуцінне’ (Сл. Брэс.). Адваротнае ўтварэнне ад павуціна, павучына, з адсячэннем суф. ‑ім‑.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Паву́тка, паву́шка ’павіліца’ (Шатал.), паўтка, паву́тка ’тс’ (Сл. Брэс.). Ад асновы павут‑ (параўн. павута, павуцінне) з суф. ‑ка, ‑ушка. Параўн. семантычна укр. паву́тица ’тс’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
іржэ́ўнік і ржэ́ўнік, ‑а, м.
Тое, што і (і)ржышча. У ржэўнік парванымі, патузанымі ніткамі паўпляталася павуцінне. Скрыган. Каровы спакойна наеліся каля бору на ржэўніку. Чарот.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
паути́на ж., прям., перен. павуці́на, -ны ж.; собир. павуці́нне, -ння ср.;
опу́тать паути́ной лжи аблы́таць павуці́ннем хлусні́;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
быльнёг, ‑нягу, м.
Тое, што і быльнік. На агароджы, на бадай што голых ужо вішнях, на прыдарожным быльнягу вісела павуцінне «бабінага лета». Шамякін. Там [на пустцы] нават трава людская не расце. Адзін сівец з быльнягом толькі раскашуюцца ўлетку. Якімовіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)