адасо́блены, -ая, -ае.

1. Асобны.

Жыць адасоблена (прысл.).

2. У граматыцы: выдзелены ў гаворцы інтанацыяй і паўзамі, на пісьме — знакамі прыпынку.

А. зварот.

|| наз. адасо́бленасць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

адасо́блены

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. адасо́блены адасо́бленая адасо́бленае адасо́бленыя
Р. адасо́бленага адасо́бленай
адасо́бленае		 адасо́бленага адасо́бленых
Д. адасо́бленаму адасо́бленай адасо́бленаму адасо́бленым
В. адасо́блены (неадуш.)
адасо́бленага (адуш.)		 адасо́бленую адасо́бленае адасо́бленыя (неадуш.)
адасо́бленых (адуш.)
Т. адасо́бленым адасо́бленай
адасо́бленаю		 адасо́бленым адасо́бленымі
М. адасо́бленым адасо́бленай адасо́бленым адасо́бленых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

адасо́блены

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. адасо́блены адасо́бленая адасо́бленае адасо́бленыя
Р. адасо́бленага адасо́бленай
адасо́бленае		 адасо́бленага адасо́бленых
Д. адасо́бленаму адасо́бленай адасо́бленаму адасо́бленым
В. адасо́блены (неадуш.)
адасо́бленага (адуш.)		 адасо́бленую адасо́бленае адасо́бленыя (неадуш.)
адасо́бленых (адуш.)
Т. адасо́бленым адасо́бленай
адасо́бленаю		 адасо́бленым адасо́бленымі
М. адасо́бленым адасо́бленай адасо́бленым адасо́бленых

Кароткая форма: адасо́блена.

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

адасо́блены в разн. знач. обосо́бленный; см. адасо́біць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

адасо́блены, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад адасобіць.

2. у знач. прым. Выдзелены ў гаворцы інтанацыяй і паўзамі, на пісьме — знакамі прыпынку. Адасоблены прыдатак. Адасобленае словазлучэнне.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

обосо́бленный

1. адасо́блены, аддзе́лены;

2. грам. адасо́блены;

обосо́бленный оборо́т адасо́блены зваро́т;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

уединённый

1. прич. адасо́блены;

2. прил. (одинокий) само́тны, адзіно́кі; (обособленный) адасо́блены; (тихий) заці́шны;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

асо́бны, -ая, -ае.

1. Адасоблены, самастойны.

Асобнае памяшканне.

Ён жыве асобна (прысл.) ад бацькоў.

2. Некаторы, адзінкавы.

Асобныя заўвагі.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

раздзе́льны, -ая, -ае.

1. Асобны, адасоблены, самастойны.

Раздзельнае навучанне.

2. 3 перарывамі, перапынкамі, паўзамі.

Раздзельныя крокі.

|| наз. раздзе́льнасць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

адчу́жаны, -ая, -ае.

1. Адасоблены, абыякавы да іншых.

Хлопец нейкі змрочны, а.

2. Які выражае адчужэнне.

А. позірк.

|| наз. адчу́жанасць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)