анафемава́ць

‘накласці (накладваць) анафему на каго-небудзь’

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. анафему́ю анафему́ем
2-я ас. анафему́еш анафему́еце
3-я ас. анафему́е анафему́юць
Прошлы час
м. анафемава́ў анафемава́лі
ж. анафемава́ла
н. анафемава́ла
Загадны лад
2-я ас. анафему́й анафему́йце
Дзеепрыслоўе
прош. час анафемава́ўшы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

заабро́чыць

‘накласці на каго-небудзь, што-небудзь аброк’

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. заабро́чу заабро́чым
2-я ас. заабро́чыш заабро́чыце
3-я ас. заабро́чыць заабро́чаць
Прошлы час
м. заабро́чыў заабро́чылі
ж. заабро́чыла
н. заабро́чыла
Загадны лад
2-я ас. заабро́ч заабро́чце
Дзеепрыслоўе
прош. час заабро́чыўшы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

а́рышт, -у, М -шце, м.

1. Узяцце пад варту, пазбаўленне волі.

Пазбегнуць арышту.

2. Забарона судовымі органамі распараджацца чым-н.

Накласці а. на маёмасць.

|| прым. а́рыштны, -ая, -ае.

Арыштнае памяшканне.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

наклада́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле дзеясл. накладаць — накласці (у 1, 2 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

накла́дванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле дзеясл. накладваць — накласці (у 1, 2 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

накла́дзены, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад накласці (у 1, 2 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прапластава́ць, ‑тую, ‑туеш, ‑туе; зак., што.

Пракласці пластамі, накласці адзін пласт на другі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

наслаі́ць, -лаю́, -ло́іш, -ло́іць; -лаі́ў, -лаі́ла; -лаі́; -ло́ены; зак., чаго.

1. Накласці слаямі.

Н. цеста.

2. Падзяліць на слаі нейкую колькасць чаго-н.

|| незак. насло́йваць, -аю, -аеш, -ае.

|| наз. насло́йванне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

накла́сть сов. (наложить, наполнить) прост. накла́сці, мног. панаклада́ць, панакла́дваць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

накла́дзены

1. нало́женный;

2. нало́женный;

1, 2 см. накла́сці 1, 2

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)