паздзіра́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е; -а́ны; зак., што.
1. Садраць што-н. у многіх месцах, садраць усё, многае.
П. фарбу з шыбаў.
П. рукі аб маліннік.
2. Рэзкім рухам зняць усё, многае (разм.).
П. боты з ног.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
цяпло́, -а́, н.
1. Нагрэты стан чаго-н. (пра тэмпературу паветра, памяшкання, прадмета).
На вуліцы адзін градус цяпла.
Ц. рукі.
2. Цёплае надвор’е; цёплая пара года.
3. перан. Сардэчныя, добрыя адносіны.
Іх заўсёды яднала ц. дружбы.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
Лапу́шухны ’ручаняткі, рукі’ (Бяльк.) — рэгіянальнае ўт варэнне ад лапушкі і суф. ‑ухч‑ы, які надае ласкальнае адценне (Бел. грам., 1, 98). Да лапа 1 (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Сажо́нкі ’стыль плавання з папераменным выкідваннем уперад то адной, то другой рукі’ (ТСБМ). Рус. сажо́нки ’тс’. Да сягаць, сажень (гл.). Магчыма, вуснае запазычанне з рускай.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
дані́зу, прысл.
Разм. Уніз, к долу. Апусціць рукі данізу.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
абагрэ́ць, -рэ́ю, -рэ́еш, -рэ́е; -рэ́ты; зак., каго-што.
1. Сагрэць, зрабіць цёплым.
А. рукі.
А. кватэру.
2. перан. Ахінуць ласкай, клопатам.
А. сірату.
|| незак. абаграва́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е.
|| наз. абагрэ́ў, -рэ́ву, м. (спец.) і абаграва́нне, -я, н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
абве́траць сов., в разн. знач. обве́треть;
~ралі ру́кі — обве́трели ру́ки;
бялі́зна ~рала — бельё обве́трело
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
заледзяне́ць сов., в разн. знач. заледене́ть;
~не́ла гразь — заледене́ла грязь;
~не́лі ру́кі — заледене́ли ру́ки
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
набрыня́ць сов.
1. (напитаться влагой) набу́хнуть, набря́кнуть; взбу́хнуть;
2. оте́чь;
ру́кі ~лі — ру́ки отекли́
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Во́бліца 1 ’плотка’ (З нар. сл.). Памяншальнае ад вобла (гл.) або ўтварэнне ад *obьl‑ пры дапамозе суфікса ‑іца.
Во́бліца 2 ’частка рукі ад далоні да локця’ (Шатал.). Відавочна, вытворнае ад *обьлъ ’круглы’, г. зн. знешняя круглявая частка рукі ад далоні да локця. Параўн. славен. oblica ’знешні круглы бок аполка’, серб.-харв. òblica ’нешта акругленае’, польск. oblica ’папярочная дошка ў плоце, да якой прыбіваюць жэрдкі’, рус. о́бливана ’круглы бок апошняй у бервяне дошкі, аполка; сам аполак’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)