прыапулі́да

‘марская жывёла з групы ніжэйшых чарвякоў’

назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. прыапулі́да прыапулі́ды
Р. прыапулі́ды прыапулі́д
Д. прыапулі́дзе прыапулі́дам
В. прыапулі́ду прыапулі́д
Т. прыапулі́дай
прыапулі́даю		 прыапулі́дамі
М. прыапулі́дзе прыапулі́дах

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

рога́тый в разн. знач. рага́ты;

рога́тый скот рага́тая жывёла.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

однокопы́тный прил. аднакапы́тны;

ло́шадь — однокопы́тное живо́тное ко́нь — аднакапы́тная жывёла.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

о́ксібіёнт

‘жывёла, здольная існаваць толькі пры наяўнасці свабоднага кісларода’

назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. о́ксібіёнт о́ксібіёнты
Р. о́ксібіёнта о́ксібіёнтаў
Д. о́ксібіёнту о́ксібіёнтам
В. о́ксібіёнта о́ксібіёнтаў
Т. о́ксібіёнтам о́ксібіёнтамі
М. о́ксібіёнце о́ксібіёнтах

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

бездагля́дны, ‑ая, ‑ае.

Пакінуты без догляду; закінуты. Бездаглядная жывёла.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

фітафа́г, ‑а, м.

Спец. Жывёла, якая корміцца расліннай ежай.

[Ад грэч. phytón — расліна і phágos — пажыральнік.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

брыку́нчык

‘гарэза, свавольнік, непаседа, той, хто брыкаецца, - асоба і жывёла’

назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. брыку́нчык брыку́нчыкі
Р. брыку́нчыка брыку́нчыкаў
Д. брыку́нчыку брыку́нчыкам
В. брыку́нчыка брыку́нчыкаў
Т. брыку́нчыкам брыку́нчыкамі
М. брыку́нчыку брыку́нчыках

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

брыку́нчык

‘гарэза, свавольнік, непаседа, той, хто брыкаецца, - асоба і жывёла’

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. брыку́нчык брыку́нчыкі
Р. брыку́нчыка брыку́нчыкаў
Д. брыку́нчыку брыку́нчыкам
В. брыку́нчыка брыку́нчыкаў
Т. брыку́нчыкам брыку́нчыкамі
М. брыку́нчыку брыку́нчыках

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

грапталі́т

‘вымерлая жывёла, якая жыве ў калоніі з іншымі асобінамі’

назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. грапталі́т грапталі́ты
Р. грапталі́та грапталі́таў
Д. грапталі́ту грапталі́там
В. грапталі́та грапталі́таў
Т. грапталі́там грапталі́тамі
М. грапталі́це грапталі́тах

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

дэтрытафа́г

‘жывёла або пратыст, якія кормяцца арганічнымі рэчывамі, што гніюць’

назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. дэтрытафа́г дэтрытафа́гі
Р. дэтрытафа́га дэтрытафа́гаў
Д. дэтрытафа́гу дэтрытафа́гам
В. дэтрытафа́га дэтрытафа́гаў
Т. дэтрытафа́гам дэтрытафа́гамі
М. дэтрытафа́гу дэтрытафа́гах

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)