Verbum

dúcken

1. vt нагіна́ць, нахіля́ць

2. ~, sich

1) нагіна́цца, нахіля́цца

2) пакара́цца, скара́цца;

sich únter j-s Gewált dúcken пакары́цца чыёй-н. ула́дзе

ergében* I

1. vt дава́ць (у выніку)

2.~, sich

1) атры́млівацца, выхо́дзіць, выяўля́цца

2) здава́цца, скара́цца

3) прысвяці́ць сябе́, аддава́цца;

es ergáb sich, dass… аказа́лася, што…

bíegen*

1. vt гнуць, нагіна́ць, згіна́ць

2. vi (s) зваро́чваць, паваро́чваць (напр., за рог дома);

◊

es mag ~ óder bréchen* што б там ні было́, чаго́ б яно́ ні каштава́ла

3. ~, sich гну́цца, згіна́цца;

sich vor Láchen ~ ку́рчыцца ад сме́ху;

sich ~ und schmíegen падла́джвацца; пакара́цца, скара́цца

klein

1. a мале́нькі, малы́;

~ von Wuchs невысо́кага ро́сту;

der ~e Fínger ме́зенец;

von ~ auf зма́лку, з мале́нства

2. adv:

bis ins Kléinste да дро́бязей;

~ ánfangen* пачына́ць з мало́га;

ein Wort ~ schréiben* піса́ць сло́ва з мало́й лі́тары;

ein ~ wénig тро́шкі, кры́шку;

~ béigeben* пакара́цца, скара́цца, уступа́ць;

◊

~, áber fein ≅ малы́ залатні́к, ды дарагі́

fügen

1. vt звя́зваць; прыганя́ць; злуча́ць

2. ~, sich

1) здара́цца; атрымо́ўвацца

2) (in A) скара́цца (чаму-н.), станаві́цца пако́рлівым, падпарадко́ўвацца

3) падыхо́дзіць (да чаго-н.);

es kann sich ~, dass… мо́жа зда́рыцца, што…;

sich ineinánder ~ увахо́дзіць адно́ ў друго́е;

die Úmstände ~ sich so так скла́дваюцца акалі́чнасці;

wie es sich fügt у зале́жнасці ад абста́він