прысво́йваць

1. (імя, правы каму-н., чаму-н.) verléihen* vt, zú¦erkennen* vt;

2. (завалодаць) sich (D) áneignen, an sich néhmen*; in Besítz néhmen*; Besitz ergréifen* (што-н. von D); an sich bríngen*; eínsacken vt; sich (D) ánmaßen;

прысво́йваць сабе́ пра́ва sich (D) ein Recht néhmen* [áneignen]; sich (D) ein Recht ánmaßen;

прысво́йваць сабе́ імя sich (D) den Námen gében*

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

arrogate

[ˈærəgeɪt]

v.t.

1) беспадста́ўна прысво́йваць, бяспра́ўна забіра́ць, прысабе́чваць

to arrogate a privilege — прысво́йваць прывіле́і

2) мець беспадста́ўныя прэтэ́нзіі

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

appropriate

[əˈproʊpriət]

1.

adj.

адпаве́дны, нале́жны, мэтазго́дны

2. [əˈproʊprieɪt]

v.t.

1) прызнача́ць (для спэцыя́льнае мэ́ты), асыгно́ўваць

2) прысво́йваць, прысабе́чваць

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

éinsacken

1. vt

1) кла́сці ў мяшо́к

2) разм. прысво́йваць, кра́сці

2. vi (s) асяда́ць; абва́львацца

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

áneignen, sich (D, a)

1) прысво́йваць (сабе што-н.), прылаўча́ць прыўлашча́ць (што-н.)

2) засво́йваць (што-н.)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

grab

[græb]

-bbed, -bbing

1.

v.t.

1) хапа́ць

2) захапля́ць; прысво́йваць

3) хапа́ць; арышто́ўваць

2.

n.

1) хапа́ньне n.

2) захо́п -у m., прысвае́ньне n.

3) Mech. захва́т -а m., аўтаматы́чны чарпа́к, экскава́тар -а m

4) захо́пнік -а m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

assume

[əˈsu:m]

1.

v.t.

1) прыма́ць, браць

He assumed a new name — Ён узя́ў сабе́ і́ншае імя́

to assume control — браць кіраўні́цтва

to assume an air of innocence — прыня́ць бязьві́нны вы́гляд

2) прысво́йваць; узурпава́ць

3) удава́ць; прыкіда́цца

to assume ignorance — удава́ць няве́даньне

2.

v.i.

меркава́ць; дапушча́ць

I assume that… — я дапушча́ю, што…

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

verléihen* vt (D)

1) пазыча́ць, дава́ць у доўг [напрака́т];

sein Ohr j-m ~ вы́слухаць каго́-н.

2) надава́ць (бляск, сілу і г.д. чаму-н.);

éinem Gedánken Áusdruck ~ вы́казаць ду́мку

3) узнагаро́джваць (ордэнам каго-н.), прысво́йваць (званне каму-н.); прысуджа́ць (прэмію каму-н.);

ihm wúrde ein Órden verlíehen яго́ ўзнагаро́дзілі о́рдэнам

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)