croak

[kroʊk]

1.

n.

ква́каньне n. (жа́баў), ка́рканьне n. (варо́ны, крумкача́)

2.

v.i.

1) ква́каць, ка́ркаць

2) бурчэ́ць, нарака́ць, праро́чыць бяду́, кра́каць

3) Sl. паме́рці

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Wolf m -(e)s, Wölfe

1) заал. воўк

2) мясару́бка;

◊

ein ~ im Scháfspelz воўк у аве́чай шку́ры;

der ~ ändert sein Haar, áber nicht séine Art ≅ во́ўка ў плуг, а ён – у луг;

wie der ~ in der Fábel пра во́ўка памо́ўка, а ён на паро́г;

mit den Wölfen muss man héulen ≅ як уле́з у варо́ны, то і ка́ркай, як яны́;

der ~ stirbt in séiner Haut ≅ з дугі́ агло́блі не зро́біш; гарба́тага магі́ла вы́правіць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)