zútrauen vt

1) давяра́ць

2) (D) лічы́ць зда́тным (на што-н.);

das hätte ich ihm nicht zúgetraut гэ́тага я ад яго́ не чака́ў

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

ве́рыць

1. (давяраць) gláuben vi; vertráuen vt;

ве́рыць сябра́м séinen Fréunden gláuben;

ве́рыць на сло́ва aufs Wort gláuben;

2. (у каго-н, у што-н.) gláuben (an A), vertráuen vi (D);

сле́па ве́рыць blind vertráuen;

не ве́рыць сваі́м вача́м [вуша́м] séinen Áugen [Óhren] nicht tráuen,

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

спадзява́цца (на каго-н., што-н. auf A) hóffen vi, Hóffnung háben; sich verlássen*, báuen vt (давяраць);

я спадзяю́ся, што … ich hoffe, dass …;

я на Вас спадзяю́ся ich verlásse mich auf Sie;

ты мо́жаш на мяне́ спадзява́цца du kannst dich auf mich verlássen [auf mich báuen]

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

tráuen I

1. vi (D) ве́рыць, давяра́ць, давяра́цца (каму-н.);

trau, schau wem ≅ давяра́й, але́ ве́дай каму́

2. ~, sich асме́львацца; рызыкава́ць;

sich nicht ~ etw. zu tun не асме́ліцца [бая́цца] што-н. зрабі́ць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

trust

[trʌst]

1.

n.

1) даве́р -у m.

2) спадзява́ньне n.

He puts trust in the future — Ён спадзяе́цца на бу́дучыню

3) трэст -у m.

a steel trust — сталёвы трэст

4) апе́ка f.

The will was left in my trust — Тэстамэ́нт быў адда́дзены пад маю́ апе́ку

5) падапе́чны -ага m.

6) крэды́т -у m.

2.

v.t.

1) давяра́ць

He is a man to be trusted — Ён чалаве́к, яко́му мо́жна давяра́ць

2) спадзява́цца, ве́рыць

3) дава́ць, прадава́ць напаве́р

The butcher will trust us for the meat — Мясьні́к дасьць нам мя́са напаве́р

3.

v.i.

давяра́цца, спадзява́цца

Trust in God — Спадзява́йся на Бо́га

4.

adj.

1) даве́рны

2) падапе́чны

a trust fund — падапе́чны фонд

•

- breach of trust

- in trust

- on trust

- trust to

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

überlássen* II

1. vt

1) уступа́ць, аддава́ць, прада́ць

2) дава́ць (магчымасць, права, дазвол і г.д.); дазваля́ць;

er hat es mir ~ zu entschéiden ён даў мне магчы́масць [пра́ва] выраша́ць;

sich (D) selbst ~ sein быць пакі́нутым сам на сябе́

3) перадава́ць, давяра́ць (работу, хворага і г.д.)

2. ~, sich (D) аддава́цца (разважанням, адчаю і г.д.)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

zúwenden*

1. vt (D)

1) паваро́чваць (што-н. да чаго-н.)

2) звярта́ць, накіро́ўваць, удзяля́ць (увагу каму-н.);

j-m sein Vertráuen ~ давяра́ць каму́-н.

3) дава́ць (магчымасць, дазвол, дапамогу, пазыку – каму-н.)

2. ~, sich

1) звярта́цца (да каго-н.)

2) паваро́чвацца

3) накіро́ўвацца (куды-н.); перахо́дзіць (да чаго-н.);

sich éiner néuen Beschäftigung ~ заня́цца но́вай спра́вай

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

believe

[bɪˈli:v]

1.

v.t.

1) ве́рыць

to believe in something — ве́рыць у не́шта

2) дава́ць ве́ры

We believe him — Мы яму́ ве́рым

Would you believe? — Дасьцё ве́ры?

3) ду́маць; меркава́ць

I believe so, but… — Мярку́ю, што так, але́… (у адка́зе)

2.

v.i.

1) давяра́ць; ве́рыць

We believe in our friends — Мы давяра́ем на́шым пры́яцелям

2) ве́рыць у Бо́га

to believe in — быць перакана́ным у чым

I believe in early rising — Лічу́ кары́сным ра́на ўстава́ць

She believes in charity — Яна́ перакана́ная ў патрэ́бе дабрачы́ннасьці, яна́ ве́рыць у гэ́та

•

- make believe

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Gláuben m -s, -

1) ве́ра, даве́р’е, даве́р;

j-m ~ schénken ве́рыць, давяра́ць каму́-н.;

auf Treu und ~ сумле́нна;

für séinen ~ éinstehen* пастая́ць за свае́ перакана́нні;

~ fínden* набы́ць даве́р;

den ~ an etw. (A) verlíeren* стра́ціць ве́ру ў што-н.;

etw. aus gútem ~ tun* рабі́ць што-н., кіру́ючыся найле́пшым наме́рам;

sich um állen ~ bríngen* стра́ціць уся́кае даве́р’е, дыскрэдытава́ць сябе́

2) ве́ра, ве́раванне;

der chrístliche ~ хрысція́нская ве́ра [рэлі́гія]

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

accredit

[əˈkredɪt]

v.t.

1) (with) прыпі́сваць каму́ што; прызнава́ць

I accredited him with more sense than he deserves — Я прызна́ў яму́ больш глу́зду, чым ён заслуго́ўвае

We accredit the invention of the telephone to Alexander Graham Bell — Вынахо́дзтва тэлефо́ну мы прыпі́сваем Алякса́ндру Грэ́ему Бэ́лу

2) упаўнава́жваць, прызнача́ць

The president of the club will accredit you as his assistant — Старшыня́ клю́бу прызна́чыць Вас сваі́м засту́пнікам

3) акрэдытава́ць, прызнача́ць дыпляматы́чным прадстаўніко́м

An ambassador is accredited as the representative of his country in a foreign land — Амбаса́дар прызнача́ецца дыпляматы́чным прадстаўніко́м свае́ дзяржа́вы ў заме́жным кра́і

4) прыма́ць за праўдзі́вае; дава́ць ве́ру; давяра́ць

5) агу́льна або́ афіцы́йна прыма́ць, рэкамэндава́ць

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)