Verbum

цеп

1. с.-х. цэп, род. цэ́па м.;

2. текст. ніт, род. ніта́ м.

цепене́ть несов.

1. (затекать) дранцве́ць, няме́ць, шэ́рхнуць;

2. (от ужаса) мярцве́ць, няме́ць;

3. (от холода) дубе́ць.

це́пень зоол. цэ́пень, -пеня м.

це́пи, см. цепь​ ²;

це́пка ж., прост. ланцужо́к, -жка́ м.

це́пкий прям., перен. учэ́пісты;

це́пкие па́льцы учэ́пістыя па́льцы;

це́пкий челове́к перен. учэ́пісты чалаве́к.

це́пко нареч., прям., перен. учэ́піста;

це́пко держа́ться учэ́піста трыма́цца;

це́пкость прям., перен. учэ́пістасць, -ці ж.

цепкохво́стые мн., сущ., зоол. учэпістахво́стыя, -тых.

цепля́ние

1. чапля́нне, -ння ср.;

2. чапля́нне, -ння ср., зачэ́пліванне, -ння ср.;

3. чапля́нне, -ння ср., зачэ́пліванне, -ння ср.;

4. чапля́нне, -ння ср., начэ́пліванне, -ння ср.; см. цепля́ть, цепля́ться​ ^{1, 2};

5. чапля́нне, -ння ср., прычэ́пліванне, -ння ср.; см. цепля́ться​ ³;