уполза́ть несов. паўзці́; (выползать) выпаўза́ць; (отползать) адпаўза́ць; (заползать) запаўза́ць;
уползти́ сов. папаўзці́; (выползти) вы́паўзці; (отползти) адпаўзці́; (заползти) запаўзці́.
уполномо́чение упаўнава́жанне, -ння ср.; неоконч. упаўнава́жванне, -ння ср.;
уполномо́ченный
1. прич. упаўнава́жаны;
2. сущ. упаўнава́жаны, -нага м.;
уполномо́чивать несов. упаўнава́жваць;
уполномо́чиваться страд. упаўнава́жвацца;
уполномо́чие / по уполномо́чию канц. па ўпаўнава́жанні;
уполномо́чить сов. упаўнава́жыць.
уполови́нить сов., прост. упалаві́ніць, зме́ншыць напало́ву (напалаві́ну);
уполови́ниться упалаві́ніцца, зме́ншыцца напало́ву (напалаві́ну).