положи́ть сов.
1. пакла́сці;
положи́те прибо́ры на стол пакладзі́це прыбо́ры на стол;
положи́ть больно́го в больни́цу пакла́сці хво́рага ў бальні́цу;
2. (решить) уст. вы́рашыць; (постановить) ухвалі́ць, пастанаві́ць; (условиться) умо́віцца; (сговориться) згавары́цца;
они́ положи́ли ме́жду собо́й яны́ вы́рашылі (згавары́ліся) памі́ж сабо́й;
3. (предположить) дапусці́ць;
4. (назначить) назна́чыць; даць;
положи́ть ему́ хоро́шую пла́ту назна́чыць (даць) яму́ до́брую пла́ту;
◊
положи́ть за пра́вило узя́ць за пра́віла;
положа́ ру́ку на́ сердце пакла́ўшы руку́ на сэ́рца;
положи́ть на лопа́тки пакла́сці на лапа́ткі;
вынь да поло́жь за́раз жа і дай, вы́мі ды пакладзі́;
положи́ть гнев на ми́лость павярну́ць гнеў на мі́ласць;
положи́ть жизнь за (кого, что) адда́ць жыццё за (каго, што);
положи́ть коне́ц (нача́ло) чему-л. пакла́сці кане́ц (пача́так) чаму-небудзь;
положи́ть в карма́н пакла́сці ў кішэ́нь;
положи́ть на ме́сте пакла́сці на ме́сцы;
разжева́ть и в рот положи́ть разжава́ць і ў рот пакла́сці;
положи́ться (понадеяться) паспадзява́цца (на каго, на што); (доверить) даве́рыць (каму, чаму); (довериться) даве́рыцца (каму, чаму), зда́цца (на каго, на што); (быть уверенным) быць упэ́ўненым (у кім, у чым);
я напра́сно положи́лся на него́ я дарэ́мна паспадзява́ўся на яго́;
я целико́м положи́лся на него́ я ца́лкам даве́рыўся яму́;
на его́ слова́ нельзя́ положи́ться яго́ сло́вам не́льга давяра́ць;
положи́тесь на меня́ даве́рцеся мне;
на меня́ мо́жете положи́ться ва мне мо́жаце быць упэ́ўнены.
по́лозI (у саней и т. п.) по́лаз, -за м., мн. палазы́, -зо́ў.
по́лозII зоол. по́лаз, -за м., мн. по́лазы, -заў.
поло́к в разн. знач. пало́к, -лка́ м.
поло́лка разг. пало́льшчыца, -цы ж.;
поло́льник (орудие) с.-х. пало́льнік, -ка м.;
поло́льщик (рабочий) пало́льшчык, -ка м.;
поло́льщица пало́льшчыца, -цы ж.