треск прям., перен. трэск, род. трэ́ску м.;
◊
провали́ться с тре́ском правалі́цца з трэ́скам.
треска́ зоол. траска́, -кі́ ж.
тре́скание трэ́сканне, -ння ср., ло́панне, -ння ср.; см. тре́скатьсяI.
тре́скатьI несов. (сильно бить), прост. трэ́скаць, біць, сту́каць.
тре́скатьII несов., груб., прост. (есть) уплята́ць, упі́сваць; (пить) жлу́кціць.
тре́скатьсяI несов. трэ́скацца, ло́пацца.
тре́скатьсяII несов. (ударяться), прост. трэ́скацца, сту́кацца.
треско́вые мн., сущ., зоол. траско́выя, -вых;
трескообра́зные мн., сущ., зоол. траскападо́бныя, -ных.