Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ПрадмоваСкарачэнні

власти́тель уст. улада́р, -ра́ м., валада́р, -ра́ м.;

власти́тель дум улада́р дум;

власти́тельница улада́рка, -кі ж., валада́рка, -кі ж.

вла́стно нареч., уст. улада́рна; ула́дна;

вла́стность улада́рнасць, -ці ж.; ула́днасць, -ці ж.;

вла́стный прям., перен. улада́рны; ула́дны.

властолю́бец уладалю́б, -ба м.;

властолюби́вый уладалюбі́вы;

властолю́бие уладалю́бства, -ва ср.

власть в разн. знач. ула́да, -ды ж., мн. ула́ды, род. ула́д;

сове́тская власть саве́цкая ўла́да;

вое́нные власти вае́нныя ўла́ды;

превыше́ние власти юр. перавышэ́нне ўла́ды;

стоя́ть у власти стая́ць на чале́ ўла́ды, трыма́ць ула́ду;

со́бственной властью сваёй ула́дай;

во власти чего́-л. у пало́не чаго́е́будзь, пад ула́дай чаго́е́будзь;

в мое́й (твое́й, его́) власти маё (тваё, яго́) пра́ва;

э́то не в мое́й (твое́й, его́) власти гэ́та не ад мяне́ (цябе́, яго́) зале́жыць;

ва́ша власть ва́ша во́ля, ва́ша спра́ва;

потеря́ть власть над собо́й стра́ціць ула́ду над сабо́й.

власяни́ца церк. валасяні́ца, -цы ж.