стя́гивать несов., в разн. знач. сця́гваць; см. стяну́ть 1;
стя́гиваться
1. сця́гвацца;
2. (укорачиваться, сжиматься) пакаро́чвацца, збяга́цца;
3. страд. сця́гвацца;
стя́гивающий
1. прич. які́ (што) сця́гвае;
2. прил. сцяжны́, сця́гвальны.
стяжа́ние здабыццё, -цця́ ср.; набыццё, -цця́ ср.; неоконч. здабыва́нне, -ння ср., набыва́нне, -ння ср.; прыдба́нне, -ння ср.; см. стяжа́ть;
стяжа́тель здзі́ршчык, -ка м., скна́ра, -ры м., хці́вец, род. хці́ўца м.;
стяжа́тельница задзі́ршчыца, -цы ж., хці́віца, -цы ж., скна́ра, -ры ж.;
стяжа́тельский скна́рлівы, хці́вы;
стяжа́тельство ср. здзі́рства, -ва ср., скна́рнасць, -ці ж., хці́васць, -ці ж.
стяжа́ть книжн.
1. сов. прыдба́ць (нажы́ць); (о корыстной наживе) нагрэ́бці;
он стяжа́л большо́й капита́л ён нажы́ў (нагро́б) шмат гро́шай;
2. сов. здабы́ць, набы́ць;
стяжа́ть сла́ву здабы́ць (набы́ць) сла́ву;
3. несов. называ́ць; грэ́бці; см. стяжа́ть 1;
4. несов. здабыва́ць; см. стяжа́ть 2.
стяже́ние сця́гванне, -ння ср.; сцяжэ́нне, -ння ср.;
стяже́ние согла́сных лингв. сцяжэ́нне зы́чных;