взрыва́тель узрыва́льнік, -ка м.; (детонатор) дэтана́тар, -ра м., запа́л, -ла м., запа́льнік, -ка м.
взрыва́тьI несов. (к взорва́ть 1) узрыва́ць; падрыва́ць; разбура́ць, разбу́рваць.
взрыва́тьII несов. (к взрыть) уско́пваць; (рылом — о животных) узрыва́ць.
взрыва́тьсяI несов.
1. узрыва́цца, выбуха́ць; (подрываться) падрыва́цца; (разрушаться) разбура́цца, разбу́рвацца;
2. перен., разг. абура́цца; см. взорва́ться;
3. страд. узрыва́цца; падрыва́цца; разбура́цца, разбу́рвацца; см. взрыва́тьI.
взрыва́тьсяII несов., страд. (от взрыва́тьII) уско́пвацца; (рылом — о животных) узрыва́цца.
взрывни́к прост. падрыўні́к, -ка м.
взрывно́й
1. воен. выбухо́вы, выбухны́, узрыўны́;
2. лингв. выбухны́.
взрывобезопа́сный выбуховабяспе́чны, узрывабяспе́чны.
взрывоопа́сность выбухованебяспе́чнасць, -ці ж., узрыванебяспе́чнасць, -ці ж.;