Verbum

сини́чий сіні́чы, сіні́цын.

сини́чник сіні́чнік, -ка м.

синклина́ль геол. сінкліна́ль, -лі ж.;

синклина́льный сінкліна́льны.

синкли́т ист., перен., ирон. сінклі́т, -та м.

синко́па муз., лингв. сінко́па, -пы ж.;

синкопи́рованный сінкапі́раваны;

синкопи́ровать сов. и несов., муз., лингв. сінкапі́раваць;

синкопи́роваться

1. сов. и несов. сінкапі́равацца;

2. страд. сінкапі́равацца;

синкопи́ческий сінкапі́чны.