префи́кс фин. (досрочный платёж)
1. сущ. прэфі́кс, -су м.;
2. прил. прэфі́кс, неизм.
префикса́льный прэфікса́льны;
префикса́ция лингв. прэфікса́цыя, -цыі ж.
преформа́ция биол., уст. прэфарма́цыя, -цыі ж.;
преформи́зм биол. прэфармі́зм, -му м.
прехи́трый разг. ве́льмі хі́тры.
преходи́ть несов., книжн., уст.
1. (переходить) перахо́дзіць;
2. (проходить) прахо́дзіць; (миновать) міна́ць; (исчезать) зніка́ць;
преходя́щий
1. прич. які́ (што) перахо́дзіць; які́ (што) прахо́дзіць; які́ (што) міна́е; які́ (што) зніка́е; см. преходи́ть;
2. прил. міну́чы; (временный) часо́вы; (недолговечный) недаўгаве́чны;
преходя́щее явле́ние часо́вая (міну́чая) з’я́ва;
всё на све́те преходя́ще усё на све́це міна́ецца.
прехоро́шенький разг. прыго́жанькі; ве́льмі прыго́жы.
прецеде́нт книжн., юр. прэцэдэ́нт, -ту м.