пле́нный
1. прил. пало́нны;
2. сущ. пало́нны, -ннага м.
пленэ́р жив. пленэ́р, -ру м.;
пленэри́зм пленэры́зм, -му м.;
пленэри́ст пленэры́ст, -та м.;
пленэри́стка пленэры́стка, -кі ж.;
пленя́ть несов.
1. (брать в плен) уст. браць у пало́н, палані́ць;
2. перен. палані́ць; (очаровывать) зачаро́ўваць; чарава́ць; (привлекать) прыва́бліваць, ва́біць; (увлекать, захватывать) захапля́ць;
пленя́ться
1. (очаровываться) зачаро́ўвацца; (увлекаться) захапля́цца;
2. страд. бра́цца ў пало́н; палані́цца; зачаро́ўвацца; чарава́цца; прыва́блівацца, ва́біцца; см. пленя́ть.
плеона́зм лит. плеана́зм, -му м.;