общи́нник ист. абшчы́ннік, -ка м.
общи́нно-родово́й абшчы́нна-радавы́.
общи́нный ист. абшчы́нны;
общи́нное по́льзование землёй абшчы́ннае карыста́нне зямлёй.
общи́панный абшчы́паны; абску́бены, аску́бены;
общипа́ть сов. абшчыпа́ць; абскубці́; аскубці́;
общи́пка ж., разг. абшчы́пванне, -ння ср.; абскуба́нне, -ння ср., аскуба́нне, -ння ср.; см. общи́пывать;
общи́пывание абшчы́пванне, -ння ср.; абскуба́нне, -ння ср., аскуба́нне, -ння ср.;
общи́пывать несов. абшчы́пваць; абскуба́ць, аскуба́ць;
общи́пываться страд. абшчы́пвацца; абскуба́цца, аскуба́цца; см. общи́пывать.
общи́тельность тавары́скасць, -ці ж.; гаварлі́васць, -ці ж.;