Verbum

обми́н м., спец. абміна́нне, -ння ср., абто́птванне, -ння ср., абціска́нне, -ння ср.; см. обмина́ть;

обмина́ть несов. абміна́ць, абто́птваць, абціска́ць;

обмина́ться возвр., страд. абміна́цца, абто́птвацца, абціска́цца.

обмира́ние

1. (действие) абамле́нне, -ння ср., абміра́нне, -ння ср.;

2. заміра́нне, -ння ср.; см. обмира́ть;

3. (полуобморочное состояние) абміра́нне, -ння ср.; абамле́нне, -ння ср.;

обмира́ть несов.

1. (лишаться чувств) млець, абміра́ць;

2. (цепенеть) заміра́ць, млець; см. обмере́ть.

обмишу́ленный разг. абду́раны, ашука́ны;

обмишу́ливать несов., разг. абду́рваць, ашу́кваць;

обмишу́ливаться (ошибаться) ашу́квацца, памыля́цца;

обмишу́лить сов., разг. абдуры́ць, мног. паабду́рваць, ашука́ць, мног. паашу́кваць;

обмишу́литься (ошибиться) ашука́цца, памылі́цца.