Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Прадмова Скарачэнні

замота́ть сов., в разн. знач. замата́ць; (закивать головой — ещё) заківа́ць;

замота́ть верёвку замата́ць вяро́ўку;

замота́ть ше́ю ша́рфом замата́ць шы́ю ша́лікам;

его́ совсе́м замота́ли яго́ зусі́м замата́лі;

замота́ться в разн. знач. замата́цца;

кнут замота́лся вокру́г кнутови́ща пу́га замата́лася вако́л пугаўя́;

замота́ться шарфо́м замата́цца ша́лікам;

он совсе́м замота́лся ён зусі́м замата́ўся.

замо́ченный замо́чаны;

замочи́ть сов. замачы́ць, мног. пазамо́чваць;

замочи́ться замачы́цца;

замо́чка ж. замо́чванне, -ння ср., мачэ́нне, -ння ср., замо́чка, -кі ж.

замо́чник спец. замо́чнік, -ка м.;

замо́чный замо́чны;

замо́чная сква́жина замо́чная шчы́ліна.

замоще́ние замо́шчванне, -ння ср.; (камнем) забруко́ўванне, -ння ср.;

замощённый замо́шчаны, мног. пазамо́шчваны; забрукава́ны, мног. пазабруко́ўваны.