Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Прадмова Скарачэнні

зае́сть сов., в разн. знач. зае́сці;

волк зае́л ло́шадь во́ўк зае́ў каня́;

меня́ зае́ли комары́ мяне́ зае́лі камары́;

зае́сть приди́рками зае́сці прыдзі́ркамі;

тоска́ зае́ла туга́ зае́ла;

зае́сть лека́рство са́харом зае́сці ляка́рства цу́крам;

кана́т зае́ло безл. кана́т зае́ла;

его́ зае́ло, что она́ растранжи́рила мно́го де́нег безл. яго́ зае́ла, што́ яна́ растранжы́рыла мно́га гро́шай;

зае́сться прост. зае́сціся.

зае́хать сов., в разн. знач. зае́хаць;

далеко́ зае́хать далёка зае́хаць;

зае́хать к бра́ту зае́хаць да бра́та;

зае́хать за дом зае́хаць за до́м;

зае́хать во двор зае́хаць у дво́р;

зае́хать в кана́ву зае́хаць у кана́ву;

чёрт зна́ет куда́ зае́хал со свои́ми фанта́зиями чо́рт зна́е куды́ зае́хаў са сваі́мі фанта́зіямі;

зае́хать в ро́жу прост., груб. зае́хаць у мо́рду.

заёжиться сов., разг.

1. пача́ць ку́рчыцца, паце́пвацца, пача́ць гну́цца;

2. перен. пача́ць му́ляцца; см. ёжиться.

заёкать сов., разг. заёкаць.

заём м. пазы́ка, -кі ж.;

заёмный пазыко́вы;

заёмное обяза́тельство пазыко́вае абавяза́цельства;

заёмное письмо́ пазыко́вае пісьмо́;

заёмщик уст. пазыча́льнік, -ка м.;

заёмщица пазыча́льніца, -цы ж.

заёрзать сов., прост. заёрзаць.