доколоти́ть сов.
1. (добить) прост. дабі́ць, мног. падабіва́ць;
2. (докончить выколачивание) датрэ́сці, разг. дакалаці́ць.
доко́лотый разг., в разн. знач. дако́латы.
доколо́ть сов., разг., в разн. знач. дакало́ць.
доколо́ченный
1. дабі́ты;
2. датрэ́сены, дакало́чаны; см. доколоти́ть.
доко́ль, см. доко́ле.
докона́ть сов., разг. дакана́ць.
доконопа́чивать несов. даканапа́чваць;
доконопа́чиваться страд. даканапа́чвацца.
доко́нченный дако́нчаны;
доко́нчить сов. дако́нчыць, мног. падако́нчваць.