дёргать несов.
1. (за что-л.) ту́заць, шмо́ргаць, то́ргаць; (тянуть) цягну́ць; (рвать) рваць;
дёргать за рука́в ту́заць (то́ргаць) за рука́ў;
дёргать кого́-л. за язы́к перен. цягну́ць каго́-не́будзь за язы́к;
2. (выдёргивать) рваць, вырыва́ць; (перья, сено, шерсть) ску́бці;
дёргать гво́зди рваць (вырыва́ць) цвікі́;
3. перен. ту́заць (каго); назаля́ць (каму), дакуча́ць, надакуча́ць (каму);
4. безл. (в судорожных, нервных подёргиваниях) ту́заць; калаці́ць; крыві́ць; ку́рчыць; (о боли) то́ргаць;
у меня́ дёргает па́лец у мяне́ то́ргае па́лец;
5. (носом) шмо́ргаць;
дёргаться
1. ту́зацца; калаці́цца, крыві́цца, ку́рчыцца; то́ргацца; (передёргиваться) паце́пвацца, перасмы́квацца;
2. страд. рва́цца, вырыва́цца, ску́бціся; см. дёргать 2.
дёрен бот. дзёран, -ну м.;
дёренные, дёреновые мн., сущ., бот. дзёранавыя, -вых.
дёрка прост. лупцо́ўка, -кі ж., лу́пка, -кі ж.;
◊
дать дёрку даць ла́зню, даць ды́хту.
дёрн
1. (заросший травой верхний слой почвы) дзірва́н, -ну́ м.;
2. (вырезанные пласты этого слоя) собир. дзёран, -рну м., мн. нет.
дёрнуть сов.
1. тузану́ць, шмаргану́ць, таргану́ць; (потянуть) пацягну́ць; (рвануть) рвану́ць; скубану́ць; см. дёргать 1;
2. (выпить) фам. хапі́ць, кульну́ць;
дёрнуться тузану́цца; скалану́цца; таргану́цца; рвану́цца; (подёрнуться) перасмыкну́цца.
дёсенный анат. дзя́сенны, дзя́снавы.
дёшево нареч. та́нна;
◊
дёшево и серди́то та́нна і до́бра;
дёшево отде́латься лёгка вы́круціцца (адчапі́цца), до́бра абысці́ся.