Verbum

прети́ть несов.

1. уст. забараня́ць (што), перашкаджа́ць (чаму);

2. (кому, чему) быць агі́дным, га́дзіць (каго, што); адваро́чваць (каго, ад каго, ад чаго);

э́та рабо́та ему́ прети́т гэ́та рабо́та яму́ агі́дная;

мне прети́т безл. мне га́дка (агі́дна), мяне́ га́дзіць.

преткнове́ние / ка́мень преткнове́ния ка́мень спатыкне́ння; (помеха) перашко́да.

пре́тор ист. прэ́тар, -ра м.;

преториа́нец прям., перен. прэтарыя́нец, -нца м.;

преториа́нский прэтарыя́нскі.

прето́рия ист. прэто́рыя, -рыі ж.

Прето́рия г. Прэто́рыя, -рыі ж.

пре́торский ист. прэ́тарскі; см. пре́тор.

преть несов., в разн. знач. прэць.

преувеличе́ние перабо́льшанне, -ння ср., перавелічэ́нне, -ння ср.; неоконч. перабо́льшванне, -ння ср., перавялі́чванне, -ння ср.;