Verbum

прави́тельствующий уст. пра́вячы;

прави́тельствующий сена́т пра́вячы сена́т.

пра́вить​^I несов.

1. (управлять страной, государством и т. п.) кірава́ць, пра́віць; (руководить) кірава́ць;

пра́вить страно́й кірава́ць краі́най;

2. (лодкой, автомобилем, лошадьми и т. п.) кірава́ць.

пра́вить​^II несов.

1. (исправлять ошибки) пра́віць, папраўля́ць, выпраўля́ць;

2. (вправлять вывихнутое) прост. упраўля́ць;

3. (выпрямлять) спец. выпро́стваць, выраўно́ўваць;

4. (бритву) напраўля́ць, наво́дзіць; (точить) вастры́ць;

5. (совершать, отправлять) уст. пра́віць; (тризну и т. п.) спраўля́ць.

пра́виться несов., страд.

1. пра́віцца, папраўля́цца, выпраўля́цца;

2. упраўля́цца;

3. выпро́ствацца, выраўно́ўвацца;

4. напраўля́цца, наво́дзіцца; вастры́цца;

5. пра́віцца; спраўля́цца; см. пра́вить​^II.

пра́вка ж.

1. пра́ўка, -кі ж., папраўле́нне, -ння ср., выпраўле́нне, -ння ср.;

2. выпро́стванне, -ння ср., выраўно́ўванне, -ння ср.;

3. напра́ўка, -кі ж., наво́дка, -кі ж.; вастрэ́нне, -ння ср.; см. пра́вить​^{II 1, 3, 4}.

правле́нец разг. праўле́нец, -ле́нца м.

правле́ние ср.

1. (управление государством) праўле́нне, -ння ср.; кірава́нне, -ння ср.;

о́браз правле́ния спо́саб (лад) праўле́ння;

2. (орган, возглавляющий учреждение) праўле́нне, -ння ср.; (управа) уст. упра́ва, -вы ж.;

волостно́е правле́ние валасна́я ўпра́ва;

правле́нческий праўле́нчы.

пра́вленый (о тексте) пра́ўлены, папра́ўлены, вы́праўлены.

пра́внук пра́ўнук, -ка м.;