Verbum

znosić się

I zno|sić się

незак.

1. кніжн. зносіцца;

oni się nie ~szą — яны не пераносяць адно аднаго;

2. мат. рэдукавацца, скарачацца

II зак.

знасіцца

znoszony

паношаны

znośnie

разм. нядрэнна; ніштавата; нішто сабе

znośny

нядрэнны; ніштаваты; нішто сабе

znowu

гл. znów

znój, znoju

м.

1. спёка; гарачыня;

2. перан. цяжкая праца;

znoje podróży — нягоды падарожжа

znów

зноў; зноў жа;

znów się spóźnia — зноў спазняецца;

cóż znów! — яшчэ чаго!

znudzenie

znudzeni|e

н. нуда; сум;

aż do ~a — аж да млосці

znudzić

znudzi|ć

зак.

1. kogoвыклікаць нуду ў каго; надакучыць каму;

~ć słuchaczy — навесці нуду на слухачоў;

~ły go jałowe spory — яму надакучылі пустыя спрэчкі;

2. безас. разм. выклікаць моташнасць; званітаваць;

~ło go — яго званітавала

znudzić się

znudzi|ć się

зак. абрыднуць; надакучыць;

~ło mi się czekać — мне абрыдла чакаць