наступа́ючы
дзеепрыметнік, незалежны стан, цяперашні час, незакончанае трыванне
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
наступа́ючы |
наступа́ючая |
наступа́ючае |
наступа́ючыя |
| Р. |
наступа́ючага |
наступа́ючай наступа́ючае |
наступа́ючага |
наступа́ючых |
| Д. |
наступа́ючаму |
наступа́ючай |
наступа́ючаму |
наступа́ючым |
| В. |
наступа́ючы (неадуш.) |
наступа́ючую |
наступа́ючае |
наступа́ючыя (неадуш.) |
| Т. |
наступа́ючым |
наступа́ючай наступа́ючаю |
наступа́ючым |
наступа́ючымі |
| М. |
наступа́ючым |
наступа́ючай |
наступа́ючым |
наступа́ючых |
Кароткая форма: наступа́юча.
Крыніцы:
krapivabr2012,
prym2009,
sbm2012,
tsbm1984.
наступі́ць
дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне
| Будучы час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
наступлю́ |
насту́пім |
| 2-я ас. |
насту́піш |
насту́піце |
| 3-я ас. |
насту́піць |
насту́пяць |
| Прошлы час |
| м. |
наступі́ў |
наступі́лі |
| ж. |
наступі́ла |
| н. |
наступі́ла |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
наступі́ |
наступі́це |
| Дзеепрыслоўе |
| прош. час |
наступі́ўшы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996.
наступле́нне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
наступле́нне |
наступле́нні |
| Р. |
наступле́ння |
наступле́нняў |
| Д. |
наступле́нню |
наступле́нням |
| В. |
наступле́нне |
наступле́нні |
| Т. |
наступле́ннем |
наступле́ннямі |
| М. |
наступле́нні |
наступле́ннях |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996.
насту́пнае
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, субстантываваны, ад’ектыўнае скланенне
|
адз. |
| н. |
| Н. |
насту́пнае |
| Р. |
насту́пнага |
| Д. |
насту́пнаму |
| В. |
насту́пнае |
| Т. |
насту́пным |
| М. |
насту́пным |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
sbm2012.
насту́пнасць
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне
|
адз. |
| Н. |
насту́пнасць |
| Р. |
насту́пнасці |
| Д. |
насту́пнасці |
| В. |
насту́пнасць |
| Т. |
насту́пнасцю |
| М. |
насту́пнасці |
Крыніцы:
piskunou2012.
насту́пнік
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
насту́пнік |
насту́пнікі |
| Р. |
насту́пніка |
насту́пнікаў |
| Д. |
насту́пніку |
насту́пнікам |
| В. |
насту́пніка |
насту́пнікаў |
| Т. |
насту́пнікам |
насту́пнікамі |
| М. |
насту́пніку |
насту́пніках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
насту́пніца
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
насту́пніца |
насту́пніцы |
| Р. |
насту́пніцы |
насту́пніц |
| Д. |
насту́пніцы |
насту́пніцам |
| В. |
насту́пніцу |
насту́пніц |
| Т. |
насту́пніцай насту́пніцаю |
насту́пніцамі |
| М. |
насту́пніцы |
насту́пніцах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
насту́пніцтва
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
насту́пніцтва |
| Р. |
насту́пніцтва |
| Д. |
насту́пніцтву |
| В. |
насту́пніцтва |
| Т. |
насту́пніцтвам |
| М. |
насту́пніцтве |
Крыніцы:
piskunou2012.
насту́пны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
насту́пны |
насту́пная |
насту́пнае |
насту́пныя |
| Р. |
насту́пнага |
насту́пнай насту́пнае |
насту́пнага |
насту́пных |
| Д. |
насту́пнаму |
насту́пнай |
насту́пнаму |
насту́пным |
| В. |
насту́пны (неадуш.) насту́пнага (адуш.) |
насту́пную |
насту́пнае |
насту́пныя (неадуш.) насту́пных (адуш.) |
| Т. |
насту́пным |
насту́пнай насту́пнаю |
насту́пным |
насту́пнымі |
| М. |
насту́пным |
насту́пнай |
насту́пным |
насту́пных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.