Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Скарачэнні

Жучкі́

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Жучкі́
Р. Жучко́ў
Д. Жучка́м
В. Жучкі́
Т. Жучка́мі
М. Жучка́х

жучо́к

назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. жучо́к жучкі́
Р. жучка́ жучко́ў
Д. жучку́ жучка́м
В. жучка́ жучко́ў
Т. жучко́м жучка́мі
М. жучку́ жучка́х

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

жучо́к

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. жучо́к жучкі́
Р. жучка́ жучко́ў
Д. жучку́ жучка́м
В. жучо́к жучкі́
Т. жучко́м жучка́мі
М. жучку́ жучка́х

Крыніцы: krapivabr2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

жу́чыцца

дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, зваротны, 2-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. жу́чуся жу́чымся
2-я ас. жу́чышся жу́чыцеся
3-я ас. жу́чыцца жу́чацца
Прошлы час
м. жу́чыўся жу́чыліся
ж. жу́чылася
н. жу́чылася
Загадны лад
2-я ас. жу́чся жу́чцеся
Дзеепрыслоўе
цяп. час жу́чачыся

Крыніцы: piskunou2012.

жу́чыць

‘сварыцца на каго-небудзь, што-небудзь, дакараць, мучыць каго-небудзь, што-небудзь’

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. жу́чу жу́чым
2-я ас. жу́чыш жу́чыце
3-я ас. жу́чыць жу́чаць
Прошлы час
м. жу́чыў жу́чылі
ж. жу́чыла
н. жу́чыла
Загадны лад
2-я ас. жу́ч жу́чце
Дзеепрыслоўе
цяп. час жу́чачы

Крыніцы: piskunou2012.

Жыбарты́

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Жыбарты́
Р. Жыбарто́ў
Д. Жыбарта́м
В. Жыбарты́
Т. Жыбарта́мі
М. Жыбарта́х

жыбу́лька

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. жыбу́лька жыбу́лькі
Р. жыбу́лькі жыбу́лек
Д. жыбу́льцы жыбу́лькам
В. жыбу́льку жыбу́лькі
Т. жыбу́лькай
жыбу́лькаю
жыбу́лькамі
М. жыбу́льцы жыбу́льках

Крыніцы: piskunou2012.

жы́ва

прыслоўе, утворана ад прыметніка

станоўч. выш. найвыш.
жы́ва жыве́й найжыве́й

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

жывагло́т

‘жывёліна’

назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. жывагло́т жывагло́ты
Р. жывагло́та жывагло́таў
Д. жывагло́ту жывагло́там
В. жывагло́та жывагло́таў
Т. жывагло́там жывагло́тамі
М. жывагло́це жывагло́тах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

жывагло́т

‘асоба’

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. жывагло́т жывагло́ты
Р. жывагло́та жывагло́таў
Д. жывагло́ту жывагло́там
В. жывагло́та жывагло́таў
Т. жывагло́там жывагло́тамі
М. жывагло́це жывагло́тах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.