горадабудаўні́к
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
горадабудаўні́к |
горадабудаўнікі́ |
| Р. |
горадабудаўніка́ |
горадабудаўніко́ў |
| Д. |
горадабудаўніку́ |
горадабудаўніка́м |
| В. |
горадабудаўніка́ |
горадабудаўніко́ў |
| Т. |
горадабудаўніко́м |
горадабудаўніка́мі |
| М. |
горадабудаўніку́ |
горадабудаўніка́х |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
горадабудаўні́цтва
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
горадабудаўні́цтва |
| Р. |
горадабудаўні́цтва |
| Д. |
горадабудаўні́цтву |
| В. |
горадабудаўні́цтва |
| Т. |
горадабудаўні́цтвам |
| М. |
горадабудаўні́цтве |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
горадабудаўні́чы
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
горадабудаўні́чы |
горадабудаўні́чая |
горадабудаўні́чае |
горадабудаўні́чыя |
| Р. |
горадабудаўні́чага |
горадабудаўні́чай горадабудаўні́чае |
горадабудаўні́чага |
горадабудаўні́чых |
| Д. |
горадабудаўні́чаму |
горадабудаўні́чай |
горадабудаўні́чаму |
горадабудаўні́чым |
| В. |
горадабудаўні́чы (неадуш.) горадабудаўні́чага (адуш.) |
горадабудаўні́чую |
горадабудаўні́чае |
горадабудаўні́чыя (неадуш.) горадабудаўні́чых (адуш.) |
| Т. |
горадабудаўні́чым |
горадабудаўні́чай горадабудаўні́чаю |
горадабудаўні́чым |
горадабудаўні́чымі |
| М. |
горадабудаўні́чым |
горадабудаўні́чай |
горадабудаўні́чым |
горадабудаўні́чых |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Го́радзень
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
Го́радзень |
| Р. |
Го́радня |
| Д. |
Го́радню |
| В. |
Го́радзень |
| Т. |
Го́раднем |
| М. |
Го́радні |
Го́радня
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
| Н. |
Го́радня |
| Р. |
Го́радні |
| Д. |
Го́радні |
| В. |
Го́радню |
| Т. |
Го́радняй Го́радняю |
| М. |
Го́радні |
Крыніцы:
piskunou2012.
го́рад-геро́й
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
го́рад-геро́й |
гарады-геро́і |
| Р. |
го́рада-геро́я |
гарадо́ў-геро́яў |
| Д. |
го́раду-геро́ю |
гарада́м-геро́ям |
| В. |
го́рад-геро́й |
гарады-геро́і |
| Т. |
го́радам-геро́ем |
гарада́мі-геро́ямі |
| М. |
го́радзе-геро́і |
гарада́х-геро́ях |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008.
го́ран
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
го́ран |
го́рны |
| Р. |
го́рна |
го́рнаў |
| Д. |
го́рну |
го́рнам |
| В. |
го́ран |
го́рны |
| Т. |
го́рнам |
го́рнамі |
| М. |
го́рне |
го́рнах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Го́ран
назоўнік, уласны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
Го́ран |
Го́раны |
| Р. |
Го́рана |
Го́ранаў |
| Д. |
Го́рану |
Го́ранам |
| В. |
Го́рана |
Го́ранаў |
| Т. |
Го́ранам |
Го́ранамі |
| М. |
Го́ране |
Го́ранах |