навуко́вец
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
навуко́вец |
навуко́ўцы |
| Р. |
навуко́ўца |
навуко́ўцаў |
| Д. |
навуко́ўцу |
навуко́ўцам |
| В. |
навуко́ўца |
навуко́ўцаў |
| Т. |
навуко́ўцам |
навуко́ўцамі |
| М. |
навуко́ўцу |
навуко́ўцах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012.
навуко́вы
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
навуко́вы |
навуко́вая |
навуко́вае |
навуко́выя |
| Р. |
навуко́вага |
навуко́вай
навуко́вае |
навуко́вага |
навуко́вых |
| Д. |
навуко́ваму |
навуко́вай |
навуко́ваму |
навуко́вым |
| В. |
навуко́вы (неадуш.)
навуко́вага (адуш.) |
навуко́вую |
навуко́вае |
навуко́выя (неадуш.)
навуко́вых (адуш.) |
| Т. |
навуко́вым |
навуко́вай
навуко́ваю |
навуко́вым |
навуко́вымі |
| М. |
навуко́вым |
навуко́вай |
навуко́вым |
навуко́вых |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Наву́м
назоўнік, уласны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
Наву́м |
Наву́мы |
| Р. |
Наву́ма |
Наву́маў |
| Д. |
Наву́му |
Наву́мам |
| В. |
Наву́ма |
Наву́маў |
| Т. |
Наву́мам |
Наву́мамі |
| М. |
Наву́ме |
Наву́мах |
Наву́мавічы
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы
|
мн. |
| Н. |
Наву́мавічы |
| Р. |
Наву́мавіч
Наву́мавічаў |
| Д. |
Наву́мавічам |
| В. |
Наву́мавічы |
| Т. |
Наву́мавічамі |
| М. |
Наву́мавічах |
Наву́маўка
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
| Н. |
Наву́маўка |
| Р. |
Наву́маўкі |
| Д. |
Наву́маўцы |
| В. |
Наву́маўку |
| Т. |
Наву́маўкай
Наву́маўкаю |
| М. |
Наву́маўцы |
Наву́маўцы
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы
|
мн. |
| Н. |
Наву́маўцы |
| Р. |
Наву́маўцаў |
| Д. |
Наву́маўцам |
| В. |
Наву́маўцы |
| Т. |
Наву́маўцамі |
| М. |
Наву́маўцах |
Наву́менкі
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы
|
мн. |
| Н. |
Наву́менкі |
| Р. |
Наву́менак
Наву́менкаў |
| Д. |
Наву́менкам |
| В. |
Наву́менкі |
| Т. |
Наву́менкамі |
| М. |
Наву́менках |
навурга́ніць
дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне
| Будучы час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
навурга́ню |
навурга́нім |
| 2-я ас. |
навурга́ніш |
навурга́ніце |
| 3-я ас. |
навурга́ніць |
навурга́няць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
навурга́ніў |
навурга́нілі |
| ж. |
навурга́ніла |
| н. |
навурга́ніла |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
навурга́нь |
навурга́ньце |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| прош. час |
навурга́ніўшы |
Крыніцы:
piskunou2012.
На́вусць
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне
|
адз. |
| Н. |
На́вусць |
| Р. |
На́вусці |
| Д. |
На́вусці |
| В. |
На́вусць |
| Т. |
На́вусцю |
| М. |
На́вусці |