лучы́ць
‘аб'ядноўваць, злучаць’
дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне
| Цяперашні час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
лучу́ |
лу́чым |
| 2-я ас. |
лу́чыш |
лу́чыце |
| 3-я ас. |
лу́чыць |
лу́чаць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
лучы́ў |
лучы́лі |
| ж. |
лучы́ла |
| н. |
лучы́ла |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
лучы́ |
лучы́це |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| цяп. час |
лу́чачы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
лучэ́нне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
лучэ́нне |
| Р. |
лучэ́ння |
| Д. |
лучэ́нню |
| В. |
лучэ́нне |
| Т. |
лучэ́ннем |
| М. |
лучэ́нні |
Крыніцы:
piskunou2012.