Verbum

анлайнавы слоўнік

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Скарачэнні

а б в г д е ё ж з і й к л м н о п р с т у ф х ц ч ш э ю я

а в е ё з і л м н о п р с т у х ш ы э ю я ’

Кара́нная

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, субстантываваны, ад’ектыўнае скланенне

	адз.
	ж.
Н.	Кара́нная
Р.	Кара́ннай
Д.	Кара́ннай
В.	Кара́нную
Т.	Кара́ннай Кара́ннаю
М.	Кара́ннай

кара́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

	адз.
Н.	кара́нне
Р.	кара́ння
Д.	кара́нню
В.	кара́нне
Т.	кара́ннем
М.	кара́нні

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

кара́ннік

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

	адз.	мн.
Н.	кара́ннік	кара́ннікі
Р.	кара́нніка	кара́ннікаў
Д.	кара́нніку	кара́ннікам
В.	кара́ннік	кара́ннікі
Т.	кара́ннікам	кара́ннікамі
М.	кара́нніку	кара́нніках

Крыніцы: nazounik2008.

каранні́к

‘конь’

назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

	адз.	мн.
Н.	каранні́к	караннікі́
Р.	каранніка́	каранніко́ў
Д.	каранніку́	каранніка́м
В.	каранніка́	каранніко́ў
Т.	каранніко́м	каранніка́мі
М.	каранніку́	каранніка́х

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

каранні́к

‘вулей’

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

	адз.	мн.
Н.	каранні́к	караннікі́
Р.	каранніка́	каранніко́ў
Д.	каранніку́	каранніка́м
В.	каранні́к	караннікі́
Т.	каранніко́м	каранніка́мі
М.	каранніку́	каранніка́х

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012.

карано́ваны

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	карано́ваны	карано́ваная	карано́ванае	карано́ваныя
Р.	карано́ванага	карано́ванай карано́ванае	карано́ванага	карано́ваных
Д.	карано́ванаму	карано́ванай	карано́ванаму	карано́ваным
В.	карано́ваны карано́ванага	карано́ваную	карано́ванае	карано́ваныя
Т.	карано́ваным	карано́ванай карано́ванаю	карано́ваным	карано́ванымі
М.	карано́ваным	карано́ванай	карано́ваным	карано́ваных

Крыніцы: krapivabr2012.

карано́ваны

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, незакончанае трыванне

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	карано́ваны	карано́ваная	карано́ванае	карано́ваныя
Р.	карано́ванага	карано́ванай карано́ванае	карано́ванага	карано́ваных
Д.	карано́ванаму	карано́ванай	карано́ванаму	карано́ваным
В.	карано́ваны карано́ванага	карано́ваную	карано́ванае	карано́ваныя
Т.	карано́ваным	карано́ванай карано́ванаю	карано́ваным	карано́ванымі
М.	карано́ваным	карано́ванай	карано́ваным	карано́ваных

Крыніцы: krapivabr2012.

карано́ваны

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	карано́ваны	карано́ваная	карано́ванае	карано́ваныя
Р.	карано́ванага	карано́ванай карано́ванае	карано́ванага	карано́ваных
Д.	карано́ванаму	карано́ванай	карано́ванаму	карано́ваным
В.	карано́ваны карано́ванага	карано́ваную	карано́ванае	карано́ваныя
Т.	карано́ваным	карано́ванай карано́ванаю	карано́ваным	карано́ванымі
М.	карано́ваным	карано́ванай	карано́ваным	карано́ваных

Крыніцы: krapivabr2012.

карано́граф

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

	адз.	мн.
Н.	карано́граф	карано́графы
Р.	карано́графа	карано́графаў
Д.	карано́графу	карано́графам
В.	карано́граф	карано́графы
Т.	карано́графам	карано́графамі
М.	карано́графе	карано́графах

Крыніцы: piskunou2012.

каранты́ш

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

	адз.	мн.
Н.	каранты́ш	карантышы́
Р.	карантыша́	карантышо́ў
Д.	карантышу́	карантыша́м
В.	карантыша́	карантышо́ў
Т.	карантышо́м	карантыша́мі
М.	карантышу́	карантыша́х

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.