Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя
авеёзілмнопрстухшыэюя’

кара́вы

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. кара́вы кара́вая кара́вае кара́выя
Р. кара́вага кара́вай
кара́вае		 кара́вага кара́вых
Д. кара́ваму кара́вай кара́ваму кара́вым
В. кара́вы (неадуш.)
кара́вага (адуш.)		 кара́вую кара́вае кара́выя (неадуш.)
кара́вых (адуш.)
Т. кара́вым кара́вай
кара́ваю		 кара́вым кара́вымі
М. кара́вым кара́вай кара́вым кара́вых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

каравы́

‘да кара+’

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. каравы́ карава́я караво́е каравы́я
Р. караво́га караво́й
караво́е		 караво́га каравы́х
Д. караво́му караво́й караво́му каравы́м
В. каравы́ (неадуш.)
караво́га (адуш.)		 караву́ю караво́е каравы́я (неадуш.)
каравы́х (адуш.)
Т. каравы́м караво́й
караво́ю		 каравы́м каравы́мі
М. каравы́м караво́й каравы́м каравы́х

Каравы́шань

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. Каравы́шань
Р. Каравы́шаня
Д. Каравы́шаню
В. Каравы́шань
Т. Каравы́шанем
М. Каравы́шані

каравя́к

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. каравя́к
Р. каравяку́
Д. каравяку́
В. каравя́к
Т. каравяко́м
М. каравяку́

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

каравя́чы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. каравя́чы каравя́чая каравя́чае каравя́чыя
Р. каравя́чага каравя́чай
каравя́чае		 каравя́чага каравя́чых
Д. каравя́чаму каравя́чай каравя́чаму каравя́чым
В. каравя́чы (неадуш.)
каравя́чага (адуш.)		 каравя́чую каравя́чае каравя́чыя (неадуш.)
каравя́чых (адуш.)
Т. каравя́чым каравя́чай
каравя́чаю		 каравя́чым каравя́чымі
М. каравя́чым каравя́чай каравя́чым каравя́чых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

карага́на

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. карага́на карага́ны
Р. карага́ны карага́н
Д. карага́не карага́нам
В. карага́ну карага́ны
Т. карага́най
карага́наю		 карага́намі
М. карага́не карага́нах

Крыніцы: piskunou2012.

карагандзі́нскі

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. карагандзі́нскі карагандзі́нская карагандзі́нскае карагандзі́нскія
Р. карагандзі́нскага карагандзі́нскай
карагандзі́нскае		 карагандзі́нскага карагандзі́нскіх
Д. карагандзі́нскаму карагандзі́нскай карагандзі́нскаму карагандзі́нскім
В. карагандзі́нскі (неадуш.)
карагандзі́нскага (адуш.)		 карагандзі́нскую карагандзі́нскае карагандзі́нскія (неадуш.)
карагандзі́нскіх (адуш.)
Т. карагандзі́нскім карагандзі́нскай
карагандзі́нскаю		 карагандзі́нскім карагандзі́нскімі
М. карагандзі́нскім карагандзі́нскай карагандзі́нскім карагандзі́нскіх

Крыніцы: piskunou2012.

карага́нка

‘ліса’

назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. карага́нка карага́нкі
Р. карага́нкі карага́нак
Д. карага́нцы карага́нкам
В. карага́нку карага́нак
Т. карага́нкай
карага́нкаю		 карага́нкамі
М. карага́нцы карага́нках

Крыніцы: piskunou2012.

карага́ч

‘драўніна’

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. карага́ч
Р. карагачу́
Д. карагачу́
В. карага́ч
Т. карагачо́м
М. карагачы́

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

карага́ч

‘дрэва’

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. карага́ч карагачы́
Р. карагача́ карагачо́ў
Д. карагачу́ карагача́м
В. карага́ч карагачы́
Т. карагачо́м карагача́мі
М. карагачы́ карагача́х

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.