Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя
авеёзілмнопрстухшыэюя’

карава́ншчык

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. карава́ншчык карава́ншчыкі
Р. карава́ншчыка карава́ншчыкаў
Д. карава́ншчыку карава́ншчыкам
В. карава́ншчыка карава́ншчыкаў
Т. карава́ншчыкам карава́ншчыкамі
М. карава́ншчыку карава́ншчыках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

карава́н-сара́й

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. карава́н-сара́й карава́н-сара́і
Р. карава́н-сара́я карава́н-сара́яў
Д. карава́н-сара́ю карава́н-сара́ям
В. карава́н-сара́й карава́н-сара́і
Т. карава́н-сара́ем карава́н-сара́ямі
М. карава́н-сара́і карава́н-сара́ях

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, tsbm1984.

кара́васць

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне

адз.
Н. кара́васць
Р. кара́васці
Д. кара́васці
В. кара́васць
Т. кара́васцю
М. кара́васці

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996.

карава́ціцкі

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. карава́ціцкі карава́ціцкая карава́ціцкае карава́ціцкія
Р. карава́ціцкага карава́ціцкай
карава́ціцкае		 карава́ціцкага карава́ціцкіх
Д. карава́ціцкаму карава́ціцкай карава́ціцкаму карава́ціцкім
В. карава́ціцкі (неадуш.)
карава́ціцкага (адуш.)		 карава́ціцкую карава́ціцкае карава́ціцкія (неадуш.)
карава́ціцкіх (адуш.)
Т. карава́ціцкім карава́ціцкай
карава́ціцкаю		 карава́ціцкім карава́ціцкімі
М. карава́ціцкім карава́ціцкай карава́ціцкім карава́ціцкіх

Крыніцы: piskunou2012.

Карава́цічы

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Карава́цічы
Р. Карава́ціч
Карава́цічаў
Д. Карава́цічам
В. Карава́цічы
Т. Карава́цічамі
М. Карава́цічах

кара́вачнік

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. кара́вачнік кара́вачнікі
Р. кара́вачніка кара́вачнікаў
Д. кара́вачніку кара́вачнікам
В. кара́вачніка кара́вачнікаў
Т. кара́вачнікам кара́вачнікамі
М. кара́вачніку кара́вачніках

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, tsbm1984.

караве́ла

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. караве́ла караве́лы
Р. караве́лы караве́л
Д. караве́ле караве́лам
В. караве́лу караве́лы
Т. караве́лай
караве́лаю		 караве́ламі
М. караве́ле караве́лах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

кара́вець

дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. - -
2-я ас. - -
3-я ас. кара́вее кара́веюць
Прошлы час
м. кара́веў кара́велі
ж. кара́вела
н. кара́вела

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

кара́віцца

дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, зваротны, 2-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. - -
2-я ас. - -
3-я ас. кара́віцца кара́вяцца
Прошлы час
м. кара́віўся кара́віліся
ж. кара́вілася
н. кара́вілася

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

кара́віць

‘забруджваць што-небудзь, рабіць закарэлым, каравым’

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. кара́ўлю кара́вім
2-я ас. кара́віш кара́віце
3-я ас. кара́віць кара́вяць
Прошлы час
м. кара́віў кара́вілі
ж. кара́віла
н. кара́віла
Загадны лад
2-я ас. кара́ў кара́ўце
Дзеепрыслоўе
цяп. час кара́вячы

Крыніцы: piskunou2012.