Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

караблекрушэ́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Караблі́

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

кара́блік

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Кара́блішча

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

Карабо́ва

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

карабо́к

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

карабо́ўскі

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	карабо́ўскі	карабо́ўская	карабо́ўскае	карабо́ўскія
Р.	карабо́ўскага	карабо́ўскай карабо́ўскае	карабо́ўскага	карабо́ўскіх
Д.	карабо́ўскаму	карабо́ўскай	карабо́ўскаму	карабо́ўскім
В.	карабо́ўскі (неадуш.) карабо́ўскага (адуш.)	карабо́ўскую	карабо́ўскае	карабо́ўскія (неадуш.) карабо́ўскіх (адуш.)
Т.	карабо́ўскім	карабо́ўскай карабо́ўскаю	карабо́ўскім	карабо́ўскімі
М.	карабо́ўскім	карабо́ўскай	карабо́ўскім	карабо́ўскіх

Крыніцы: piskunou2012.

Карабы́

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

кара́ва

прыслоўе, утворана ад прыметніка

станоўч.	выш.	найвыш.
кара́ва	кара́вей	-

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012.

караваджы́зм

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Крыніцы: piskunou2012.

Verbum