вінава́льнік
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
вінава́льнік |
вінава́льнікі |
| Р. |
вінава́льніка |
вінава́льнікаў |
| Д. |
вінава́льніку |
вінава́льнікам |
| В. |
вінава́льніка |
вінава́льнікаў |
| Т. |
вінава́льнікам |
вінава́льнікамі |
| М. |
вінава́льніку |
вінава́льніках |
Крыніцы:
piskunou2012.
вінава́льны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
вінава́льны |
вінава́льная |
вінава́льнае |
вінава́льныя |
| Р. |
вінава́льнага |
вінава́льнай вінава́льнае |
вінава́льнага |
вінава́льных |
| Д. |
вінава́льнаму |
вінава́льнай |
вінава́льнаму |
вінава́льным |
| В. |
вінава́льны (неадуш.) вінава́льнага (адуш.) |
вінава́льную |
вінава́льнае |
вінава́льныя (неадуш.) вінава́льных (адуш.) |
| Т. |
вінава́льным |
вінава́льнай вінава́льнаю |
вінава́льным |
вінава́льнымі |
| М. |
вінава́льным |
вінава́льнай |
вінава́льным |
вінава́льных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
вінава́та
прыслоўе, утворана ад прыметніка
| станоўч. |
выш. |
найвыш. |
| вінава́та |
вінава́цей |
- |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012.
вінава́тасць
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне
|
адз. |
| Н. |
вінава́тасць |
| Р. |
вінава́тасці |
| Д. |
вінава́тасці |
| В. |
вінава́тасць |
| Т. |
вінава́тасцю |
| М. |
вінава́тасці |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
вінава́ты
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
вінава́ты |
вінава́тая |
вінава́тае |
вінава́тыя |
| Р. |
вінава́тага |
вінава́тай вінава́тае |
вінава́тага |
вінава́тых |
| Д. |
вінава́таму |
вінава́тай |
вінава́таму |
вінава́тым |
| В. |
вінава́ты (неадуш.) вінава́тага (адуш.) |
вінава́тую |
вінава́тае |
вінава́тыя (неадуш.) вінава́тых (адуш.) |
| Т. |
вінава́тым |
вінава́тай вінава́таю |
вінава́тым |
вінава́тымі |
| М. |
вінава́тым |
вінава́тай |
вінава́тым |
вінава́тых |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
вінава́ціцца
дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, зваротны, 2-е спражэнне
| Цяперашні час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
вінава́чуся |
вінава́цімся |
| 2-я ас. |
вінава́цішся |
вінава́ціцеся |
| 3-я ас. |
вінава́ціцца |
вінава́цяцца |
| Прошлы час |
| м. |
вінава́ціўся |
вінава́ціліся |
| ж. |
вінава́цілася |
| н. |
вінава́цілася |
| Дзеепрыслоўе |
| цяп. час |
вінава́цячыся |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
вінава́ціць
дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне
| Цяперашні час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
вінава́чу |
вінава́цім |
| 2-я ас. |
вінава́ціш |
вінава́ціце |
| 3-я ас. |
вінава́ціць |
вінава́цяць |
| Прошлы час |
| м. |
вінава́ціў |
вінава́цілі |
| ж. |
вінава́ціла |
| н. |
вінава́ціла |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
вінава́ць |
вінава́цьце |
| Дзеепрыслоўе |
| цяп. час |
вінава́цячы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
вінава́чанне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
вінава́чанне |
вінава́чанні |
| Р. |
вінава́чання |
вінава́чанняў |
| Д. |
вінава́чанню |
вінава́чанням |
| В. |
вінава́чанне |
вінава́чанні |
| Т. |
вінава́чаннем |
вінава́чаннямі |
| М. |
вінава́чанні |
вінава́чаннях |
Крыніцы:
piskunou2012.