прастарэ́каваць
дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
прастарэ́кую |
прастарэ́куем |
| 2-я ас. |
прастарэ́куеш |
прастарэ́куеце |
| 3-я ас. |
прастарэ́куе |
прастарэ́куюць |
| Прошлы час |
| м. |
прастарэ́каваў |
прастарэ́кавалі |
| ж. |
прастарэ́кавала |
| н. |
прастарэ́кавала |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
прастарэ́куй |
прастарэ́куйце |
| Дзеепрыслоўе |
| цяп. час |
прастарэ́куючы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
прастарэ́канне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
прастарэ́канне |
| Р. |
прастарэ́кання |
| Д. |
прастарэ́канню |
| В. |
прастарэ́канне |
| Т. |
прастарэ́каннем |
| М. |
прастарэ́канні |
Крыніцы:
piskunou2012.
прастарэ́каць
‘расказваць пра пустое, нязначнае (без прамога дапаўнення)’
дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
прастарэ́каю |
прастарэ́каем |
| 2-я ас. |
прастарэ́каеш |
прастарэ́каеце |
| 3-я ас. |
прастарэ́кае |
прастарэ́каюць |
| Прошлы час |
| м. |
прастарэ́каў |
прастарэ́калі |
| ж. |
прастарэ́кала |
| н. |
прастарэ́кала |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
прастарэ́кай |
прастарэ́кайце |
| Дзеепрыслоўе |
| цяп. час |
прастарэ́каючы |
Крыніцы:
piskunou2012.
праста́та
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
| Н. |
праста́та |
| Р. |
праста́ты |
| Д. |
праста́це |
| В. |
праста́ту |
| Т. |
праста́тай праста́таю |
| М. |
праста́це |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
прастата́
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
| Н. |
прастата́ |
| Р. |
прастаты́ |
| Д. |
прастаце́ |
| В. |
прастату́ |
| Т. |
прастато́й прастато́ю |
| М. |
прастаце́ |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
прастаты́т
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
прастаты́т |
| Р. |
прастаты́ту |
| Д. |
прастаты́ту |
| В. |
прастаты́т |
| Т. |
прастаты́там |
| М. |
прастаты́це |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
прастаты́чны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
прастаты́чны |
прастаты́чная |
прастаты́чнае |
прастаты́чныя |
| Р. |
прастаты́чнага |
прастаты́чнай прастаты́чнае |
прастаты́чнага |
прастаты́чных |
| Д. |
прастаты́чнаму |
прастаты́чнай |
прастаты́чнаму |
прастаты́чным |
| В. |
прастаты́чны (неадуш.) прастаты́чнага (адуш.) |
прастаты́чную |
прастаты́чнае |
прастаты́чныя (неадуш.) прастаты́чных (адуш.) |
| Т. |
прастаты́чным |
прастаты́чнай прастаты́чнаю |
прастаты́чным |
прастаты́чнымі |
| М. |
прастаты́чным |
прастаты́чнай |
прастаты́чным |
прастаты́чных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsbm1984.
праста́цкасць
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне
|
адз. |
| Н. |
праста́цкасць |
| Р. |
праста́цкасці |
| Д. |
праста́цкасці |
| В. |
праста́цкасць |
| Т. |
праста́цкасцю |
| М. |
праста́цкасці |
Крыніцы:
piskunou2012.