кантані́ст
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
кантані́ст |
кантані́сты |
| Р. |
кантані́ста |
кантані́стаў |
| Д. |
кантані́сту |
кантані́стам |
| В. |
кантані́ста |
кантані́стаў |
| Т. |
кантані́стам |
кантані́стамі |
| М. |
кантані́сце |
кантані́стах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
кантані́сцкі
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
кантані́сцкі |
кантані́сцкая |
кантані́сцкае |
кантані́сцкія |
| Р. |
кантані́сцкага |
кантані́сцкай
кантані́сцкае |
кантані́сцкага |
кантані́сцкіх |
| Д. |
кантані́сцкаму |
кантані́сцкай |
кантані́сцкаму |
кантані́сцкім |
| В. |
кантані́сцкі (неадуш.)
кантані́сцкага (адуш.) |
кантані́сцкую |
кантані́сцкае |
кантані́сцкія (неадуш.)
кантані́сцкіх (адуш.) |
| Т. |
кантані́сцкім |
кантані́сцкай
кантані́сцкаю |
кантані́сцкім |
кантані́сцкімі |
| М. |
кантані́сцкім |
кантані́сцкай |
кантані́сцкім |
кантані́сцкіх |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsbm1984.
ка́нтар
‘пеўчы’
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
ка́нтар |
ка́нтары |
| Р. |
ка́нтара |
ка́нтараў |
| Д. |
ка́нтару |
ка́нтарам |
| В. |
ка́нтара |
ка́нтараў |
| Т. |
ка́нтарам |
ка́нтарамі |
| М. |
ка́нтару |
ка́нтарах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
sbm2012,
tsblm1996.
ка́нтар
‘від аброці’
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
ка́нтар |
ка́нтары |
| Р. |
ка́нтара |
ка́нтараў |
| Д. |
ка́нтару |
ка́нтарам |
| В. |
ка́нтар |
ка́нтары |
| Т. |
ка́нтарам |
ка́нтарамі |
| М. |
ка́нтары |
ка́нтарах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
sbm2012,
tsblm1996.
кантарафілі́я
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
| Н. |
кантарафілі́я |
| Р. |
кантарафілі́і |
| Д. |
кантарафілі́і |
| В. |
кантарафілі́ю |
| Т. |
кантарафілі́яй
кантарафілі́яю |
| М. |
кантарафілі́і |
Крыніцы:
piskunou2012.
Кантаро́вічы
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы
|
мн. |
| Н. |
Кантаро́вічы |
| Р. |
Кантаро́віч
Кантаро́вічаў |
| Д. |
Кантаро́вічам |
| В. |
Кантаро́вічы |
| Т. |
Кантаро́вічамі |
| М. |
Кантаро́вічах |
ка́нтарскі
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
ка́нтарскі |
ка́нтарская |
ка́нтарскае |
ка́нтарскія |
| Р. |
ка́нтарскага |
ка́нтарскай
ка́нтарскае |
ка́нтарскага |
ка́нтарскіх |
| Д. |
ка́нтарскаму |
ка́нтарскай |
ка́нтарскаму |
ка́нтарскім |
| В. |
ка́нтарскі (неадуш.)
ка́нтарскага (адуш.) |
ка́нтарскую |
ка́нтарскае |
ка́нтарскія (неадуш.)
ка́нтарскіх (адуш.) |
| Т. |
ка́нтарскім |
ка́нтарскай
ка́нтарскаю |
ка́нтарскім |
ка́нтарскімі |
| М. |
ка́нтарскім |
ка́нтарскай |
ка́нтарскім |
ка́нтарскіх |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012.
кантарыдзі́н
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
кантарыдзі́н |
кантарыдзі́ны |
| Р. |
кантарыдзі́ну |
кантарыдзі́наў |
| Д. |
кантарыдзі́ну |
кантарыдзі́нам |
| В. |
кантарыдзі́н |
кантарыдзі́ны |
| Т. |
кантарыдзі́нам |
кантарыдзі́намі |
| М. |
кантарыдзі́не |
кантарыдзі́нах |
Крыніцы:
piskunou2012.