Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Скарачэнні

шнуравы́

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. шнуравы́ шнурава́я шнураво́е шнуравы́я
Р. шнураво́га шнураво́й
шнураво́е
шнураво́га шнуравы́х
Д. шнураво́му шнураво́й шнураво́му шнуравы́м
В. шнуравы́ (неадуш.)
шнураво́га (адуш.)
шнураву́ю шнураво́е шнуравы́я (неадуш.)
шнуравы́х (адуш.)
Т. шнуравы́м шнураво́й
шнураво́ю
шнуравы́м шнуравы́мі
М. шнуравы́м шнураво́й шнуравы́м шнуравы́х

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

шну́рам

прыслоўе

станоўч. выш. найвыш.
шну́рам - -

Крыніцы: piskunou2012.

Шнуркі́

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Шнуркі́
Р. Шнурко́ў
Д. Шнурка́м
В. Шнуркі́
Т. Шнурка́мі
М. Шнурка́х

шнуро́вачны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. шнуро́вачны шнуро́вачная шнуро́вачнае шнуро́вачныя
Р. шнуро́вачнага шнуро́вачнай
шнуро́вачнае
шнуро́вачнага шнуро́вачных
Д. шнуро́вачнаму шнуро́вачнай шнуро́вачнаму шнуро́вачным
В. шнуро́вачны
шнуро́вачнага
шнуро́вачную шнуро́вачнае шнуро́вачныя
шнуро́вачных
Т. шнуро́вачным шнуро́вачнай
шнуро́вачнаю
шнуро́вачным шнуро́вачнымі
М. шнуро́вачным шнуро́вачнай шнуро́вачным шнуро́вачных

Крыніцы: tsblm1996.

шнуро́к

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. шнуро́к шнуркі́
Р. шнурка́ шнурко́ў
Д. шнурку́ шнурка́м
В. шнуро́к шнуркі́
Т. шнурко́м шнурка́мі
М. шнурку́ шнурка́х

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

шнуро́ўка

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. шнуро́ўка шнуро́ўкі
Р. шнуро́ўкі шнуро́вак
Д. шнуро́ўцы шнуро́ўкам
В. шнуро́ўку шнуро́ўкі
Т. шнуро́ўкай
шнуро́ўкаю
шнуро́ўкамі
М. шнуро́ўцы шнуро́ўках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Шнуры́

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Шнуры́
Р. Шнуро́ў
Д. Шнура́м
В. Шнуры́
Т. Шнура́мі
М. Шнура́х

шны́канне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. шны́канне
Р. шны́кання
Д. шны́канню
В. шны́канне
Т. шны́каннем
М. шны́канні

Крыніцы: piskunou2012.

шны́каць

‘шнырыць, шныпарыць’

дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. шны́каю шны́каем
2-я ас. шны́каеш шны́каеце
3-я ас. шны́кае шны́каюць
Прошлы час
м. шны́каў шны́калі
ж. шны́кала
н. шны́кала
Загадны лад
2-я ас. шны́кай шны́кайце
Дзеепрыслоўе
цяп. час шны́каючы

Крыніцы: piskunou2012.

шны́кнуць

дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. шны́кну шны́кнем
2-я ас. шны́кнеш шны́кнеце
3-я ас. шны́кне шны́кнуць
Прошлы час
м. шны́кнуў шны́кнулі
ж. шны́кнула
н. шны́кнула
Загадны лад
2-я ас. шны́кні шны́кніце
Дзеепрыслоўе
прош. час шны́кнуўшы

Крыніцы: piskunou2012.